Bouwen

Inmiddels loopt Maarten alweer een paar jaar mee en coacht hij wekelijks de oudste bij het spelen. Heeft ie ingenieus opgebouwd, zo zagen we vanaf de zijlijn. Eerst bij ons thuis, met zijn tweeën, om te wennen en haar te leren kennen. Na een tijdje daagde hij haar uit een klasgenoot te vragen en een activiteit te verzinnen. Daarbij slaat hij veel vliegen in één klap; ze oefent met plannen (op tijd iemand regelen), ze moet iets bedenken dat de lees verder

Diagnose XV

Met het overstappen naar een andere kinderpsychiater gaat ons meisje opnieuw door de molen. En wij ook dus. Ik zeg dat een nieuwe diagnose niet nodig is, maar dat werkt zo niet. Ach, ik wil ook wel snappen dat het hun manier van werken is. Dat ze zo hun patiënten, cliënten of we ook mogen heten leren kennen. Maar toch. Gedoe. We willen graag ouderbegeleiding en dat kan, zeggen ze. ‘Maar eerst willen we nog graag een GDO.’ ‘Een wat?’ lees verder

Vriendjes XI

Dinsdagmiddag, 14.50u

Trring, mijn mobiel, de oudste belt. Ze fietst van school terug naar huis maar het kan blijkbaar niet  wachten. ‘Mama, ik moet je even bellen want het was zo ontzettend niet leuk op school.’ Het gehijg van het fietsen maakt haar gesnik amechtig, fietste ik er maar naast. Dan kon ik even een hand in haar nek leggen (nooit op de rug), zogenaamd om te duwen maar stiekem ook om een beetje te troosten. ‘Hee meis wat jammer, … lees verder

Online II

‘Die ken je wel hè, die is uit mijn klas en deze zat vorig jaar in groep 8. Dat is de zus van die vorig jaar in groep 8 zat en deze, deze en deze ken ik van dansen.’ Samen bladeren we door haar Hyves-vrienden, een gewoonte die is ontstaan toen het ondoenlijk werd om voor elk vriendenverzoek afzonderlijk toestemming te geven. Sindsdien gaan we er regelmatig samen voor zitten. Heel gezellig eigenlijk en telkens weer sta ik versteld van lees verder

Online I

‘Mama, ik wil ook op hyves, kun je me helpen?’ Opgetogen zit ze achter het beeldscherm, de openingspagina van Hyves staat al klaar. Het overvalt me. Ik vind haar vriendschappen in het echte leven al zo gecompliceerd te managen, krijgen we straks ook nog een hele virtuele vriendenschaar in de schoot geworpen. Ik weet niet of ik dat erbij kan hebben. ‘Daar moet ik eerst even over denken’ probeer ik – tegen beter weten in – tijd te winnen. ‘Hoezo?!’, lees verder

School XV

Als de directeur van de nieuwe school voor mijn jongste een gloedvol betoog houdt voor onderwijs met hoofd, hart en handen in de Leonardoklassen ga ik op slag een beetje van hem houden. Zoals hij daar vol overgave staat  te spreken, de passie voor zijn vak – en voor ‘zijn’ kinderen – spat er vanaf. Het is een man met lef heb ik al eerder ervaren toen hij ons ouderinitiatief adopteerde en te vuur en te zwaard verdedigde voor een lees verder

Diagnose XIV

“We willen graag overstappen omdat we denken dat het beter is voor ons kind. Kunt u mij zeggen hoe dat in zijn werk gaat?” De dame van de polikliniek begrijpt het niet. Zou er nooit iemand van kinderpsychiater wisselen dan? Ik leg het nogmaals uit. Dat we behoefte hebben aan een plek waar meer kennis voorhanden is, dat onze dochter de diagnose asperger heeft maar ook bijkomende problemen op het gebied van stemmingswisselingen en soms stemmen lijkt te horen. Dat lees verder

Winterdepressie

‘Mama, kom je bij me zitten?’ fleemt ze met een klein stemmetje. ‘Tuurlijk lieve schat, ik kom er zo aan.’ Ik verzamel wat dingen te doen en installeer me op de bank, onze lekkere grote leefbank waar we wel met zijn zessen languit op kunnen liggen en hangen. Met de hocker die nooit meer van zijn plaats gaat omdat iedereen met de benen omhoog wil. Daar liggen we weer. Zij onder een dekentje, dicht tegen me aan gekropen, haar hoofd lees verder

Diagnose XIII

‘Religie zou haar wel eens kunnen helpen’’ zegt de kinderpsychiater. Versta ik haar nu goed? Zegt ze echt ‘religie’? Ik vraag hoe we onze dochter kunnen helpen minder angstig te zijn voor de stemmen in haar hoofd en de dokter schrijft geloof voor? ‘Ik weet niet of jullie daar iets mee kunnen?’ Mijn gezicht spreekt blijkbaar boekdelen. ‘Dit soort kinderen is gebaat bij een gevoel van vertrouwen en als ze zich gesteund voelen door een hogere macht kan dat lees verder

Logeren III

Toen ik op vakantie was in Frankrijk heb ik gezien hoe een zestienjarig rolstoelmeisje werd begeleid door een jonge twintiger. De moeder vertelde dat het een bewuste keus is om zulke jonge hulpverleners in te zetten. Als de meiden dan samen op stap zijn zouden het bijna vriendinnen kunnen lijken en dat is gunstiger in het sociale verkeer. Het blijft maar door mijn hoofd spoken sinds ik een PGB heb aangevraagd. Iets dergelijks zou ik ook voor mijn oudste willen lees verder