Diagnose IV

Op naar de psychiater dus. Het kost me moeite om vast te houden aan het gevoel dat dit een goed plan is. Ik hou niet van etiketjes en tja, een psychiater, die is bij voorbaat beroepsgedeformeerd en dus geneigd tot stickers plakken, vrees ik. Om eerlijk te zijn loop ik keihard tegen mijn vooroordelen op over psychiaters. Moet mijn kind naar iemand die mensen onderzoekt die ziek in hun hoofd zijn? Mijn meisje is lastig, is moeilijk maar ze is lees verder

School II

Lezen is heerlijk, klassiek verdwijnen in een wereld die niet de jouwe is daar kan ik buitengewoon van genieten. Me laven aan de woorden van een ander, grinniken om mooie woordvondsten, meegaan in onverwachte wendingen, nieuwe inzichten verwerven of me eenvoudigweg ergeren aan andermans domheid. Dus toen ik kinderen kreeg kon ik bijna niet wachten om ze al die mooie boeken te laten zien. En dan zijn kinderboeken ook nog ’s op de meest uiteenlopende manieren prachtig geïllustreerd. Omdat ik lees verder

Inzichten IV

‘Mama, weet je wat ik gedroomd heb?!’ roept ze opeens en ik verslik me bijna in mijn koffie. Bij het ontbijt moet je mij niet al te luid benaderen, dat kan het systeem niet goed aan, vandaar. Sinds mijn oudste dochter een dromenvanger heeft voor (tegen?) die ene steeds terugkerende nachtmerrie hoor ik niet vaak meer over dromen realiseer ik me plots. In tegenstelling tot haar zus die het hele leven bij elkaar droomt en die er niet alleen alles lees verder

Vriendjes III

Oudste is vier en wordt uitgenodigd voor haar eerste heuse verjaardagpartijtje. Een ouder stelt voor om te poolen omdat de jarige een dorp verderop woont. Hè wat een zijn we toch op een fijne school terecht gekomen denk ik nog. Hij rijdt héén, ik zal ophalen. Wanneer ik aan het eind van de middag denk 3x fout gereden te zijn en toch goed blijk te zitten op de doodlopende weg het bos in, blijkt het feestvarken hartje-bos op een gekraakt lees verder

En wij dan? II

“Mama, hoe laat is het?” ‘Eh, het is kwart over acht’ antwoord ik op de automatische piloot. “Nietus! Het is 13 minuten over acht.” Oh ja, sorry hoor, ik was even vergeten dat ik zo’n exact meisje heb, kijk dan verdorie zélf op de klok wat maken die twee minuten nou uit, ‘men’ rondt dat af dat heb ik je toch al tig keer vertelt – gromt het in mijn hoofd. Maar het heeft geen zin, want voor mijn oudstelees verder

Diagnose III

Na al dat gepieker over waar te beginnen kom ik tot de bevrijdende ontdekking dat ik nog niet hoef te weten wat er aan de hand is en waar te starten. Dat is juist mijn vraag. Als ik het antwoord al zou kennen was het niet zo’n zoektocht. Het klinkt te triviaal voor woorden maar er valt op dat moment een pak van mijn schouders. Omdat ik een goede ervaring heb met een kinderarts die verbonden is aan een praktijk lees verder

Zusjes II

De jongste liet gelukkig van kleinsaf aan niet over zich heen lopen (en dat is een kunst met zo’n dwingende grote zus) maar de laatste tijd blaft ze wel erg venijnig van zich af. Terwijl het niet haar aard is. Iedereen die haar kent noemt haar als vanzelf een zonnetje, en dat is het ook. Een kind dat straalt en de mensen om haar heen verwarmd. Moeders staan steevast te glimmen van genoegen wanneer ik haar kom ophalen van een … lees verder

Diagnose II

Op stap dus met de oudste. Maar waar begin je dan? Wat is de vraag, naar welk antwoord ben ik op zoek? Ik zie vooral een angstig meisje dat erg veel structuur nodig heeft en heel vaak erg boos is. Dat ík daar last van heb lijkt me van secundair belang, het gaat mij erom dat ik zie dat het haar remt in haar ontwikkeling. Ik bedoel, wanneer een zesjarige een potentieel vriendje eerst vraagt of hij of zij huisdieren lees verder

Inzichten III

Meisjelief is ziekig en heeft nare heftige hoestbuien die haar wakker maken. Ze is bang om over te geven “want dat ziet er zo vies uit” en ze jammerklaagt “dit komt nooit meer goe-oed”. Op verzoek kom ik even bij haar liggen. Ik vraag haar te denken aan fijne dingen, de zon op haar huid, lopen over het strand of denk maar aan Frankrijk en lekker van de grote waterglijbaan afroetsjen. “Die is niet zo groot hoor” zegt ze een lees verder

Diagnose I

Het eerste jaar met onze oudste is geen feest, en dat is een understatement. Ze is continu boos, lacht zelden, is bijzonder dwingend en ik kan haar er niet op betrappen ergens van te genieten. ‘Kinderen hebben is heel zwaar maar je krijgt er zoveel voor terug’ zeggen ze dan; crap van de eerste orde. In de prullenbak ermee denk ik teleurgesteld. Ik denk dat ik gewoon niet zo geschikt ben voor dat eerste levensjaar, verzorgen zit mij niet echt lees verder