Ontroerende getuigenis over het leven met een aspergerkind
Een ontroerend verhaal, dat houvast en herkenbaarheid biedt aan ouders die worstelen met een kind dat niet volgens de boekjes opgroeit, en ook zeer veel nuttige info bevat voor hun omgeving (familie, leerkrachten, hulpverleners…)

In dit boek schrijft Janneke van Bockel openhartig over haar zoektocht naar houvast als ze hoort dat haar dochter het syndroom van Asperger heeft. Met vallen en opstaan leert ze hoe ze haar dochter daarin kan begeleiden en wat dat van de andere gezinsleden vraagt.

In de stijl van Karin Kuipers Je mag me altijd bellen (meer dan 50.000 ex. verkocht!)


‘Onze dochter heeft asperger. Modern hè. Want elk kind heeft tegenwoordig wel wat. Toch? Het maakt me boos en onzeker tegelijkertijd. Ik wil net zo hard dat er wél als dat er níet iets aan de hand is. Het allerliefst wil ik voor haar een zo normaal mogelijk leven, maar ik wil ook erkenning voor mijn dagelijks geploeter, mijn gevoel van onmacht. Door de diagnose begrijp ik opeens waarom ik een ijskastmoeder ben. Waarom ik haar, als ze gevallen is, niet meteen vastpak en overstelp met troostende woorden en genezende moederzoenen, maar rustig blijf en zeg dat een pleister zal helpen. Dat is niet omdat ik zo’n kille, kouwe dame ben, maar omdat mijn kind dat nodig heeft. Zij beleeft de wereld als woest, onstuimig en onvoorspelbaar en vraagt van mij dat ik de kalme haven ben waar ze kan terugkeren om op adem te komen. Dáárom ben ik zo koel. Of misschien is cool een beter woord. IJskastmoeder is mijn geuzennaam.’

Janneke van Bockel is ouderschapscoach en moeder van twee dochters. Onder het pseudoniem ‘IJskastmoeder’ schrijft ze sinds 2006 veel gelezen stukjes over haar gezin op de weblog van De Volkskrant.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *