Op haar facebookpagina staat een raar berichtje. Iemand waarschuwt dat er een handtekeningenactie opgestart is om haar uit de klas te krijgen. ‘Hahaha, ze doen maar’ heeft mijn dochter gereageerd. Ik lees en herlees en probeer te begrijpen wat er gaande is. Vlak voor de meivakantie hadden we groot overleg. Iedereen was optimistisch gestemd. De mentor had wel zorgen over de regelmatig terugkerende incidenten met een paar jongens die in hun verlangen naar duidelijke pikorde door ons meisje gedwarsboomd worden omdat ze daar geen gevoel voor heeft. Sterker, de negatieve aandacht die ze daarmee over zich afroept ervaart zij als een teken dat ze populair is, want ze krijgt aandacht. De teamleider zegt er een beetje moe van te worden dat ze om de haverklap met zijn allen bij hem op de stoep staan maar benadrukt dat het gedoe ook bij deze klas hoort. Omdat het onduidelijk is of er ook sprake is van pesten en hoe structureel dat wel of niet is, stellen ze een observatie voor en is het plan om via een vragenlijst waarbij de kinderen aangeven met wie ze bevriend zijn de hiërarchie boven water te krijgen. Maar wat is nou een handtekeningenactie om een kind de klas uit te krijgen? Waar komt dat vandaan? Wie heeft dat bedacht?

‘Hee, meisjelief, ik zag in je timeline een bericht over een handtekeningenactie, wat is dat, weet je dat?’ ‘Pff, ja weet ik veel, de klassenvertegenwoordiger schijnt dat te doen. Hij doet maar heb ik gezegd.’ Ze lijkt het laconiek op te vatten, misschien til ik er te zwaar aan? Ik wil geen beren op de weg zien waar ze niet zijn maar dit voelt helemaal niet goed. Hoe kan ik haar dat duidelijk maken, zonder haar – misschien voor niks – bang te maken? ‘Weet je, het lijkt me niet iets om via facebook te bespreken, haal dat berichtje maar weg en dan zien we morgen wel wat er nou echt aan de hand is.’ ‘Maar ik heb toch niet boos gereageerd? Dat is toch wat ik van jou moet doen, negeren en er niet op ingaan. Waarom moet ik het dan weghalen?’ Zucht. Hoe leg ik nou weer uit dat ze het inderdaad wel goed gedaan heeft maar dat dit iets is dat gevoelig lijkt te liggen. ‘Kom, laten we er samen nog even naar kijken om te bedenken wat wijsheid is.’

‘Wauw, al 12 reacties, zoveel heb ik er nog nooit gehad’ kijkt ze me stralend aan. Er zijn meiden die zich afvragen waar het over gaat maar er staan ook venijnige onderwatersteken tussen en reacties die de actie lijken te onderschrijven. Dit gaat helemaal de verkeerde kant op. ‘Hm, zie je dat iedereen zich ermee gaat bemoeien, dat lijkt me geen goed idee. Zullen we het verwijderen, dan slaan we het wel op om het aan de mentor te kunnen laten zien als het nodig is.’ Morrend gaat ze akkoord. In mijn lijf groeit de onrust, een strakke band knijpt mijn hart fijn, een mierenkolonne marcheert rondjes in mijn hersenpan. Hoe bereid ik haar voor op wat komen gaat? Wat moeten we doen? Moeten we iets doen? Zal ik die moeder bellen? Of zal ik er naar toegaan? Kan ik dan rustig blijven? Wat als het niet waar is? Kan ik haar zo morgen naar school laten gaan? Elke haar op mijn hoofd hoopt dat het iets onschuldigs is. Ik weet wel beter maar wil het nog niet weten. Heel even nog mijn kop in het zand. Mag dat?

’s Avonds, als de meisjes in bed liggen en de rust neerdaalt, zie ik onder ogen dat mijn kop niet in het zand kan blijven. Morgenvroeg de oudste voorbereiden hoe ze de mentor en de teamleider inschakelt. Naast haar broodtrommel en drinkfles stop ik een doosje moed om met opgeheven hoofd de schooldag door te komen.

Er zijn 2 reacties

  1. Fleur Bloemen Stichting

    Dit is een heel herkenbaar verhaal. We krijgen er zovelen van. Gelukkig niet iedere dag maar wel met enige regelmaat. Het kan zo snel uit de hand lopen zonder dat ouders het in de gaten hebben. Het is dan ook niet goed om de kop in het zand te steken. Dat hebben in het verleden al teveel gedaan. En dat met soms desastreuze gevolgen… Kijk ook eens op onze site. Wellicht wilt u het daar ook plaatsen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *