Inmiddels loopt Maarten alweer een paar jaar mee en coacht hij wekelijks de oudste bij het spelen. Heeft ie ingenieus opgebouwd, zo zagen we vanaf de zijlijn. Eerst bij ons thuis, met zijn tweeën, om te wennen en haar te leren kennen. Na een tijdje daagde hij haar uit een klasgenoot te vragen en een activiteit te verzinnen. Daarbij slaat hij veel vliegen in één klap; ze oefent met plannen (op tijd iemand regelen), ze moet iets bedenken dat de ander ook leuk vindt om te doen (zich verplaatsen in de ander), bovendien creëert hij een natuurlijke situatie om de interactie te observeren en bespreekt die vervolgens ook weer na met onze oudste.

Al doende leert ze een hoop terwijl het er van de buitenkant gewoon als spelen uitziet. Inmiddels gaat ze ook buitenshuis met hem op stap en daarmee komt er voor ons wekelijks wat ademruimte. Plus tijd om met de jongste door te brengen. Knap werk hoor. Soms baal ik ook. Want met hem wil ze wel van alles ondernemen en bij ons zet ze altijd de hakken in het zand. Voelt als niet eerlijk. Het doet me twijfelen of het aan ons ligt. Ik weet dat het niet zo is – het zal wel iets uit de categorie’ vreemde ogen dwingen’ zijn – maar het lukt niet altijd om dat te blijven voelen.

Maar nu gaat ie verhuizen. Heel onpraktisch helemaal naar een andere provincie. Weg opgebouwd vertrouwen, bij ons, bij haar. Zo gaat dat met personeel, dat wisselt. Zit ik nu wel met de vraag voor een opvolger, zoeken we een man of een vrouw? Want het onbevangene is er toch af sinds die vraag van mijn moeder…

Er zijn 4 reacties

  1. Heleen

    Hallo Janneke,

    Ik kan geen e-mail-adres vinden, dus doe ik het via deze weg. Ik wil je bedanken voor je boek, je verhalen etc etc, die me hebben doen inzien dat ik/we niet de enigen zijn. Vaak denk ik: dit had ik zelf kunnen schrijven!, of: ik ga ook een boek schrijven! Door jouw verhalen durf ik er nu voor uit het te komen dat het leven met een Aspergerkind vaak gewoon helemaal niet leuk is. Gelukkig zijn er ook mooie, leuke, fijne momenten! Wat een (h)erkenning vinden we in je boek. Er is dus écht iets aan de hand en nee, we zijn toch niet gek en beelden ons toch niets in. Dus dankjeweldankjewel! Sterkte met alles. Hartelijke groet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *