“Mama, hoe laat is het?” ‘Eh, het is kwart over acht’ antwoord ik op de automatische piloot. “Nietus! Het is 13 minuten over acht.” Oh ja, sorry hoor, ik was even vergeten dat ik zo’n exact meisje heb, kijk dan verdorie zélf op de klok wat maken die twee minuten nou uit, ‘men’ rondt dat af dat heb ik je toch al tig keer vertelt – gromt het in mijn hoofd. Maar het heeft geen zin, want voor mijn oudste is 13 minuten over acht ongelijk aan kwart over acht.

“Mama, je rijdt te hard!” ‘Nee hoor, je mag hier 80. Laat mij nou maar rijden.’ “Ja dat klopt dat je hier 80 mag, maar jij rijdt 82.”Oh die verdomde digitale kilometerteller en waarom heeft Renault bedacht dat die in het midden van het dashboard moet zitten in plaats van direct achter het stuur waar bemoeit die griet zich toch mee, ik plak nog ’s een pleister op die beweterige mond van d’r, ieder ander kind van zeven houdt zich toch niet bezig met de borden langs de weg en waarom vaart ze nou nooit eens blind op wat een volwassene doet – gromt het in mijn hoofd. Maar het heeft geen zin, want strikt genomen heeft ze gelijk.

“Mama, we moeten nog tandenpoetsen!” ‘Het is al laat, hoogste bedtijd. Het hoort eigenlijk niet maar vandaag slaan we dat een keertje over’ zeg ik haar op samenzweerderige toon. “Maar dat mag niet! En hoef ik dan ook niet mijn pyjama aan en nee ik hoef ook niet te plassen en ah toe doe je nog een verhaal, of twee? Nee, niet het licht uit doen! Pak even mijn stiften beneden dan ga ik nog tekenen…” Wel hier en me ginder, nog verder van huis, ik ben zo moe en ik wou het een keertje makkelijk doen, ik had het ook kunnen weten dit werkt natuurlijk niet, waarom heb ik nou niet héél iets langer, beter, slimmer nagedacht voordat ik dat uit mijn mond liet vallen – gromt het in mijn hoofd, maar het is al te laat.

Altijd, altijd moet ik heel goed van tevoren nadenken over wat ik zeg en doe. Weten welke consequenties dat gaat hebben, voorzien op welke weerstanden ik ga stuiten, voorkomen dat er valse verwachtingen worden gewekt. Nooit, nooit kan ik wegkomen met een slechte dag want die krijg ik diezelfde dag plus de dagen erna driedubbel en dwars terug op mijn brood. En dan kan ik ook nog in de weer met die mensen die zeggen dat ik het wat meer los moet laten. Ik zou ze wel eens willen zien, wat langer dan een uurtje of een dag de verantwoordelijkheid dragen voor een kind waarbij je consequent moet zijn tot in de dood. Ik zou ze kunnen opvegen na 36 uur.

Er zijn 9 reacties

  1. Canina

    Avatar van Canina
    Over je laatste woorden: ik kan me goed voorstellen dat het af en toe enorm lastig is: mensen langs de zijlijn die, goedbedoeld uiteraard, allemaal adviezen geven.
    Misschien een goede les voor ‘ons’ buitenstaanders: soms is alleen luisteren wel zo goed.

  2. norman

    Avatar van norman
    Het is vermoeiend om altijd bewust met dingen bezig te zijn. En Hoe langer je bewust met je leven bezig, hoe makkelijker het wordt, merk ik. Waarmee niet gezegd is, dat een beetje ontspanning ook lekker is.

    Maar wat gebeurt als je haar eens de kans geeft om zelf regels op te stellen en dan niet van die makkelijke, zoals bijvoorbeeld: “Vandaag eten we alleen chocola.” Of “We mogen niet voor acht uur naar bed.” Maar echte regels, die goed voor je zijn. Natuurlijk krijg je dan de vraag: “Wat is gezond?” Maar misschien gaat ze dan begrijpen, dat regels er zijn om het je makkelijk te maken. Maar dat je ze niet hoeft vast te houden op de momenten, dat je samen beslist, dat je ze los kunt laten. En dat je samen kunt beslissen om bepaalde regels wel los te laten en andere niet. En dat je ze niet meteen allemaal overboord hoeft te zetten, als je er een loslaat. (Een addertje onder het gras is natuurlijk wel, dat als ze dan een keertje haar eigen regels overtreedt, dat je dat kunt gebruiken om haar duidelijk te maken, wat regels overtreden betekent. Je moet dan overigens niet meteen doorslaan in het ook willen overtreden van die regel, want dan geef je haar weer het voorbeeld dat zij dat ook mag. Maar misschien is dit ook wel gevaarlijk, met haar perfectionisme. Ze loopt het gevaar, dat ze dan teleurgesteld raakt in zichzelf door haar onvermogen om haar eigen regels te volgen.)

    Het heeft mij ook jaren gekost om me bewust te worden van het feit, dat we als mens hypocriet zijn. Maar dat kun je toch niet verwachten van een kind van zeven, dat die dat al weet. Die ziet alleen maar de regels en regelgever (machthebbers) en vraagt zich af waarom ze de ene keer wel of niet uitgevoerd worden. Wat dat betreft is een hoogbegaafd kind een ramp, want ze kunnen ook nog eens de vragenstellen, waar andere kinderen dat niet kunnen. Andere kinderen leren echter nooit in te zien wat het waarom is achter regels. Ze leren alleen maar naar machthebbers te luisteren en te doen wat er hun gezegd wordt. En ze moeten tot op hoge leeftijd met straf en beloning in het gareel van de regels gehouden worden. Dan heb ik geloof ik liever een regelhandhaver, dan een meeloper.

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @mmh, ik doe mijn best, ik doe mijn best
    @Canina, dat is een fijne reactie, dank, een beetje meer luisteren en minder oordelen kan sowieso niet zoveel kwaad in het sociaal verkeer denk ik
    @norman, bijzonder, je raakt precies aan wat ik sinds een jaar ongeveer inderdaad doe. Regelmatig dochterlief vragen de regels vast te stellen en dat is voor beide partijen leerzaam. Vooralsnog is ze niet zover dat ze dan in staat is gemakkelijker met die regels om te springen, ze zijn even vast en belangrijk als de ‘mijne’. Ze wordt wel steeds beter in passende sancties bedenken en hoewel je dat wellicht gek in de oren klinkt is dat een hele grote stap voorwaarts. Heeft immers alles te maken met je verplaatsen en inleven.

    Overeind blijft het botsen van mijn verlangen naar af en toe de touwtjes laten vieren versus haar behoefte aan eenduidigheid.

  4. norman

    Avatar van norman
    Dat is zeker bijzonder te noemen, dat ik iets voorstel wat je al doet. En dat ze daar nog niet flexibel mee omgaat, is misschien ook wel logisch. Veel volwassenen die pas beginnen met werken en de regels leren kennen, willen die regels de eerste tijd altijd precies toepassen (neem bijvoorbeeld beginnende agenten). Na een paar jaar (reken op zo’n 5 tot 10) leren ze de regels losser toe te passen. Sommige omdat ze de helft van de regels gewoon vergeten. Andere omdat ze gaan begrijpen dat niet iedere regel op ieder moment volgens de letter toegepast hoeft te worden.

    Ik zou zeggen, heb nog een beetje geduld met haar. En voor al die ouders die nu jaloers zijn op je, omdat je oudste dochter wel begrijpt wat regels zijn en dat daar sancties bij kunnen horen. Er zitten dus ook nadelen aan zo’n dochter. Bijvoorbeeld dat je altijd goed moet weten wat je doet en nooit echt de teugels van je eigen gedrag kunt vieren, want je wordt of woordelijk of in gedrag op afgerekend.

    Ik hoop voor je dat ze redelijk snel (een paar jaar) het inzicht ontwikkeld, dat ze regels mag interpreteren.

    Sterkte met de botsende verlangens en behoeftes.

  5. DAAN

    Avatar van DAAN
    En op de dagen, de uren, de minuten dat je even helemaal alleen bent: doen waar jij op dat moment zin in hebt! Zet de muziek maar heel hard aan, eet heel veel chips achter elkaar of chocola en spring! Je kunt het….;-)

  6. Marlis

    Avatar van Marlis
    Ja, canina dat vind ik ook. En ook inderdaad, dat dat sowieso niet veel kwaad kan om wat toleranter met elkaar om te gaan in het algemeen. Ik pak mezelf ook zo nu en dan beet 😉

    Bij het lezen van de eerste reactie van Norman dacht ik ook: goh, dat klinkt best als een goed idee…

    in elk geval: volhouden en doorgaan, ijskastmoeder!

  7. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Daan, aan chocola en chips proppen zitten weer andere nadelen verbonden 😉 Maarre kom maar op hoor met die bonbonnetjes…

    @Marlis, ik betrap me ook regelmatig op gemakkelijk oordelen, helaas. Dan is het inderdaad de kunst er even vanaf de maan naar te kijken. Dank voor je bemoedigende woorden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *