Mijn moeder roept verschrikt uit: ‘Een man?! Is dat wel te vertrouwen?’ Ik schrik, ik heb daar helemaal niet bij stilgestaan. Is dat naïef? Misschien. We hebben gericht naar een jongeman gezocht en zijn juist zo blij dat we er een dichtbij gevonden hebben. Ons meisje is een meer een jongensmeisje, niet zo van het knutselen of van rose en de strikjes, meer een doerak. En onze ervaringen met de buurjongen die oppast zijn onverdeeld positief dus ik koesterde geen achterdocht. Toch ben ik even goed in de war. Dat hoort dus ook bij een PGB, werkgever zijn en je personeel screenen. Dat kan je dus ook nog gebeuren, dat je kind gegrepen wordt door een hulpverlener. Shit.

Wat nu? Kan ik op mijn intuïtie vertrouwen of moet ik dat anders aanpakken? Hij werkt al langer met kinderen (maar ja, dat kan verdacht zijn volgens sommigen), hij heeft een stabiele relatie met een leuke jongen (dus hij valt niet op meisjes, dat is een pré), hij heeft — Ik kap het rijtje overwegingen af. Dit slaat nergens op. Het is verschrikkelijk eigenwijs, maar zo wil ik het niet. Ik wil durven vertrouwen op mensen en niet leven vanuit wantrouwen. De kennismaking voelde goed, ik gebruik mijn gezonde verstand, hou een oogje in het zeil en ik leer mijn dochter de ondergoedregel.

Fingers crossed.

Er zijn 3 reacties

  1. jan krosenbrink

    Goed verhaal. Niet dat het veel makkelijker maakt maar eigenlijk is er geen alternatief voor de stelling: uitgaan van vertrouwen. Ook als het wordt beschaamd -wat hopelijk niet gebeurt- is er voor de tijd daarna geen echte andere oplossing

  2. lianne

    Herkenbaar! Toch hebben mijn kinderen en dan met name mijn zoon een sterke voorkeur voor mannen vooral jonge mannen! Het aanbod is wel kleiner helaas!
    Ik heb mannelijke oppassen gehad, nu toevallig een vrouw maar wel een hele stoere die ook op de playstation kan ;P Als je dat kan ben je ook binnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *