Na al dat gepieker over waar te beginnen kom ik tot de bevrijdende ontdekking dat ik nog niet hoef te weten wat er aan de hand is en waar te starten. Dat is juist mijn vraag. Als ik het antwoord al zou kennen was het niet zo’n zoektocht. Het klinkt te triviaal voor woorden maar er valt op dat moment een pak van mijn schouders. Omdat ik een goede ervaring heb met een kinderarts die verbonden is aan een praktijk waar men multidisciplinair werkt besluit ik de oudste daar aan te melden. Vooraf lever ik een vragenlijst in en stuur op een A4-tje mee wat mijn vraag is. Ik schrik me een hoedje als ik de oproep krijg en zie dat mijn dochter niet door de kinderarts maar ‘gezien de aard van de problematiek’ een afspraak bij de psychiater heeft.

Dagenlang worstel ik hoe ik mijn oudste ga vertellen dat we naar de psychiater gaan. Ze is immers panisch voor dokters en we komen nergens als ze haar kont tegen de krib gooit. En wat zeg ik dan wat we daar gaan doen, terwijl ik dat zelf nog nauwelijks weet? En wanneer zeg ik het haar, wat is een goed moment? En dan, op een avond waarop ze niet in slaap kan komen, op een moment dat je goed beschouwd als slecht getimed zou zien, flap ik het eruit als ik me plotseling herinner hoe ze over zichzelf als bangelaar sprak:

“Ik heb een afspraak gemaakt met een praat- en speelmevrouw die gaat proberen jou te helpen zodat je niet meer zo’n bangeling hoeft te zijn.” Haar ogen beginnen te stralen… ‘Echt? Maar hoe gaat ze dat dan doen. Oeoe ik vind het spannend, oh zie je nou ben ik meteen alweer bang. Misschien verkleedt ze zich wel als spook.’ “Gekkie, ze weet toch dat veel kinderen dat niet leuk vinden. Dat doet ze echt niet.” ‘Maar wat gaat ze dan doen, hoe doet ze dat dan. Kan dat wel?’ “Lieverd als ik dat wist dan zou ik het je ook kunnen leren. Deze mevrouw heeft daarvoor geleerd en dus gaan we kijken of ze je kan helpen” ‘Oh ja. Daarom gaat ze zich misschien als spook verkleden, en dan kijkt ze of ik daar bang voor ben en dat bén ik natuurlijk.’

“We gaan eerst naar die mevrouw, die praat dan een half uurtje met mij en jij speelt dan in de wachtkamer en daarna gaat ze met jou spelletjes doen en praten.” ‘Hoe ziet het er daar dan uit? En ik hoop dat ze mooi is want oe ik vind het niet leuk als ze lelijk is. Ik hoop dat ze van die gladde bruine haren heeft, tot hier (wijst op haar schouders) en hoge hakken. En dat ze geen spokenkleren aandoet en ook niet zulke hele lange haren (wijst op haar billen) want dat vind ik ook een beetje eng. En hoe ziet het er daar dan uit en wat hebben spelletjes doen er nou mee te maken, dat helpt toch niet? Maar ga ik daar dan bijvoorbeeld elke week naar toe?’ “Ja misschien wel, dat weten we nu nog niet. En de oppas gaat de eerste keer mee zodat je niet helemaal alleen hoeft te zijn in de wachtkamer.

En naast deze mevrouw gaan we dan ook nog een keer bij een mevrouw langs die jou gaat masseren en een mevrouw die met je gaat tekenen en schilderen. En samen bedenken ze dan hoe ze jou het beste kunnen helpen.” ‘Tekenen en schilderen, wat kan je daar nou mee doen? Oh ik weet het al, dat leidt af en dan hoef je niet te denken aan bang zijn, daar is dat voor.’

En zo praten we nog even door over hoe het er daar uitziet, en dat we de folder en de website zullen bekijken. Ze is heel blij en tevreden dat we daar naar toegaan, en ze vindt het vooral leuk-spannend. Blij en verward ga ik naar beneden. Wat heerlijk dat ze het zo goed oppakt, déze reactie had ik in mijn stoutste dromen niet durven verwachten. Op naar de psychiater.

Er zijn 18 reacties

  1. jeg synes

    Avatar van jeg synes
    wonderbaarlijk hoe bang je kunt zijn voor reacties van kinderen en hoe opgelucht wanneer ze zo prachtig uit de hoek komen waarvan je het totaal niet had verwacht…
    Het wordt spannend voor haar en voor jou en voor ons…we leven met jullie mee…
    poi poi..zeggen we dan op z’n deens (=succes).

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @jeg, poi poi die klinkt goed, ongeveer als toi toi toi maar krachtiger en vrolijker. Ik hou ‘m erin.

    @jos, wispelturig, bedoel je vanwege het zoeken?
    @jan, kon ik alvast maar doorbladeren om te kijken hoe het afloopt 😉

  3. landheha

    Avatar van landheha
    So far so good, maar je bent er nog niet, Ijskastmoeder. Psychiaters zijn niet klaar met 2 bezoekjes. Ik hoop dat deze er verstand van heeft en een goed mens is.
    De patroonherkenning van dochterlief blijft werken en slechts twee missertjes zijn voldoende voor een probleempje. Afwijkingen van patronen en tegenspraakjes springen gewoon vanzelf in je blikveld, daar hoef je als aspergertje niets voor te doen.
    Eerlijkheid is het enige wat je kan redden.
    Als je een kruisje achter je naam hebt van een aspergertje kun je net zo goed naar de maan proberen te fietsen.

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @app, het mooie van dit kind is dat me leert op mijn intuïtie te vertrouwen. Een spannend pad.
    @landheha, ik heb het niet zo op etiketjes dus ik houd de vinger stevig aan de pols. Je reactie is voor mij nog wel wat cryptisch. Wat bedoel je met je laatste zin, dat je het kunt schudden als je eenmaal gecertificeerd asperger bent?

  5. Jezzebel

    Avatar van Jezzebel
    Ik vond zo mooi hoe ze wist dat je met tekenen en schilderen niet meer bang hoeft te zijn, dat je dan even jezelf kunt vergeten.
    Ik heb zo’n vermoeden dat precies dàt ooit haar grootste steun zal zijn. Maar nu heb ik het natuurlijk ook een beetje over mezelf.
    Ook dit stuk raakt me weer diep. Dankjewel.

  6. Alice

    Avatar van Alice
    nou, ik vind het óók een fijn verhaal,
    Hoop!
    Het doet mij denken aan hoop, en aan houvast,
    ik ben ook lang geleden met mijn oudste naar een speltherapeut geweest.
    Geen flauw idee wat zich daar allemaal afspeelde, Mw. hield zich goed aan de afspraken die ze met mijn dochter had.
    Zwijgplicht!
    Maar mijn dochter knapte er wel van op, en dat was het belangrijkste natuurlijk :))

  7. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Jezzebel, het zal eerder muziek worden denk ik. Tekenen confronteert haar tot nu toe te erg met haar beperkte fijne motoriek. Dan baalt ze zó erg dat het er niet uitziet zoals ze had gedacht dat ze er verschrikkelijk boos van wordt. Muziek en dan vooral dansjes bedenken is haar grote passie.

    @Alice, lijkt me een wat rigide opvatting van die speltherapeut, niet echt gedacht vanuit het belang van het kind.

    Anekdote: Toen ik mijn meisje na de intelligentietest vroeg hoe het was gegaan antwoordde de kleine donder: ‘Dat hoef ik je niet te vertellen, dat is iets tussen mij en die mevrouwen, je leest het wel in het verslag’.

  8. landheha

    Avatar van landheha
    Nee nee, dat bedoel ik niet, ijskastmoeder.
    Ik bedoelde de beoordelingen die jouw oudste zelf maakt in dat hoofdje. Maar hierin zouden mannetjes wel eens anders kunnen zijn dan vrouwtjes… Heb ik een klein inschattingsprobleempje.
    Sterkte en succes!

  9. jan krosenbrink

    Avatar van jan krosenbrink
    Ik begrijp dat zou willen doorbladeren om de toekomst te kennen.

    Met ‘spannend’ wilde ik ook zeggen dat je de meevaller die jou overkwam op mij wist over te brengen in je verhaal, heerlijk te lezen soms het positieve nieuws!

  10. moeder met hond

    Avatar van moeder met hond
    Je meent het! Hebben jouw kinderen ook een hekel aan clowns? Die van mij hebben er altijd schrik voor gehad en iedereen vond dat maar raar. Ja, tandartsen zijn nu eenmaal rare en vervelende mensen -:))

  11. Grutte Pier/Gidsvermelding

    Avatar van Grutte Pier/Gidsvermelding
    Vertrouw op je intuïtie en invallen!

    Het kind kiest de ouders, niet andersom…

    (en ja veel kinderen zijn bang voor clowns/clini-clowns/tandartsclowns omdat het niet WARE Clowns zijn….)
    Reactie is geredigeerd

  12. norman

    Avatar van norman
    Wat een leuke ontwikkeling. Ik hoop echt dat ze er baat bij heeft.

    Ik vind hem ook wel leerzaam. Want als je er goed naar kijkt, zie je dat je dochter perfectionistisch is. Iets wat ze overigens niet helemaal van zichzelf krijgt, daarvoor heb je voorbeelden nodig en reacties.

    Maar wat ik er ook uit haal, is dat je dochter graag van haar problemen af wil. Dus de kans is groot dat als je haar vraagt waar zij aan wil werken, dat je haar een heleboel kan laten doen. Als je haar duidelijk maakt, dat voor de dingen die ze wil veranderen er mensen zijn die kunnen helpen en dat jij altijd voor haar klaar zult staan, dan is ze waarschijnlijk in veel gevallen bereidt om haar angst voor de buitenwereld los te laten.

    Nu vraag ik me wel af, wat er op tegen is om met de therapeut te gaan praten over de angsten van je dochter. Als je ze hier kunt beschrijven, dan zijn ze je bekend en kun je er met anderen over praten. Niet om die ander duidelijk te maken dat er iets opgelost moet worden, maar om aan te geven wat de grenzen zijn van het speelveld. Want zo’n therapeut zal juist weten, dat een angst niet overwonnen wordt door te confronteren, maar door te wennen.

    Ik vraag me alleen wel af, waarom iedereen verwacht dat kinderen rond hun zesde al kunnen schrijven als een volwassene. En ik praat hier nu even niet over huisartsen. De meeste meisjes beginnen hun echt fijne motoriek pas te ontwikkelen rond hun tiende, terwijl jongens ergens rond hun twaalfde pas behoorlijk leren schrijven en tekenen. Alleen als iemand een talent op dat vlak heeft kan het eerder tot ontwikkeling komen. Zoals er mensen zijn die rond hun vierde al kunnen rekenen of lezen. En per mens kan dat ontwikkelingsmoment per vaardigheid ook nog eens verschillen. De kunst in zekere zin is te kijken naar wat ze wel goed kan. Zoals je zegt dansen en dansstapjes bedenken. Maar bijvoorbeeld ook haar angst overwinnen als ze mogelijkheden ziet.

    Ik zou zeggen iets om te onthouden voor de toekomst, om haar te helpen als ze eens in een dipje zit.

    Succes met het vinden van haar oplossingen.
    Reactie is geredigeerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *