Meisjelief is ziekig en heeft nare heftige hoestbuien die haar wakker maken. Ze is bang om over te geven “want dat ziet er zo vies uit” en ze jammerklaagt “dit komt nooit meer goe-oed”. Op verzoek kom ik even bij haar liggen. Ik vraag haar te denken aan fijne dingen, de zon op haar huid, lopen over het strand of denk maar aan Frankrijk en lekker van de grote waterglijbaan afroetsjen. “Die is niet zo groot hoor” zegt ze een beetje verontwaardigd.

En dan na een korte stilte:
“Ik ben altijd bang om jullie kwijt te raken.”
‘Ja dat weet ik, en wat zou je dan doen?’ Het komt bij mij aan als een mokerslag maar ik probeer er maar een lesje ‘denken in oplossingen’ van te maken.
“Ik zou naar het huisje lopen en net zo lang wachten en wachten en wachten totdat jullie komen.”
‘Dat is goed bedacht want we komen daar natuurlijk altijd terug.’
“Of ik zou iemand vragen of ie wil helpen mijn vader te zoeken, maar misschien vraag ik het dan wel aan papa, of aan jou of aan mijn zusje maar dan zie ik dat niet…”
‘Dat je ons dan niet herkent?’ probeer ik, want ze klinkt serieus.
“Ja want dan is het zo druk in mijn hoofd.” Ik zeg dat ik het snap dat het druk in je hoofd wordt als je bang bent en we lachen er ook een beetje om en dan zegt ze opeens:
“Ik ben eigenlijk maar een bangelaar, ik altijd maar bang.”
‘En vind je dat vervelend?’ vraag ik haar, want ik vraag me wel eens af of ik het niet groter maak dan nodig is.
“Ja.”
‘Want..’
“Want dat moet niet”, zegt ze meteen en dan ze stokt even. Dan probeert ze “want dan lachen andere kinderen je uit”. Ze weet denk ik niet hoe ze het anders onder woorden moet brengen, het gevoel dat ze anders is dan de anderen.

Ik weet genoeg, ik had al besloten om hulp te gaan zoeken, ik weet nu dat mijn meisje dat, uiteindelijk, ook op prijs zal stellen.

Er zijn 7 reacties

  1. Moonfairy

    Avatar van Moonfairy
    je weet hetik heb ook vaak gesprekken met mijn kinderen
    en schrijf die ook vaak in mijn blog
    je wilt het ze zo graag besparen en jeweet dathet niet kan
    geen makkelijke roeping, moeder, liefs Moon

  2. anoniem

    Avatar van anoniem
    @sjoukje, precies de vinger aan de pols en proberen te onderscheiden van jou (mij) is en wat van het kind.
    @moedermethond, gefeliciteerd met je nieuwe naam, voorwaar een dappere stap!
    @moonfairy, misschien is het inherent aan roepingen dat ze niet eenvoudig zijn?

  3. coming soon

    Avatar van coming soon
    Even een stukje theorie.
    Effectiviteit (E) = Kwaliteit (K) x Acceptatie (A)
    Oplossingen kunnen een uitstekende kwaliteit hebben, ze zullen pas werken door de acceptatie (van jouw dochter en van jou).
    Het is een dappere meid.

  4. Ans

    Avatar van Ans
    Het snijdt door je ziel als het niet goed gaat met je kind. Goed dat je stappen zet! Die drukte in haar hoofd lijkt me niet plezierig, en ook niet te hanteren, voor een moeder. Daar kun je vast wel hulp bij gebruiken. Sterkte!

  5. Woudje

    Avatar van Woudje
    Nou, je raakt me vol in mijn hart met je log. Prachtig beschreven.
    Het roept herinneringen op van vroeger.
    Ik was ook zo’n bangelaar.
    Maar onuitgesproken. Mooi dat jouw meisje dat wel kan.
    Bijzonder om meer inzicht in Asperger/ autisme te krijgen.
    Dat ze bang is om jullie te verliezen, maar toch niet zo aanhankelijk is als “gewone” kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *