‘Mama, kom je bij me zitten?’ fleemt ze met een klein stemmetje. ‘Tuurlijk lieve schat, ik kom er zo aan.’ Ik verzamel wat dingen te doen en installeer me op de bank, onze lekkere grote leefbank waar we wel met zijn zessen languit op kunnen liggen en hangen. Met de hocker die nooit meer van zijn plaats gaat omdat iedereen met de benen omhoog wil. Daar liggen we weer. Zij onder een dekentje, dicht tegen me aan gekropen, haar hoofd in een holletje onder mijn arm en ik met de laptop op schoot en een kopje thee binnen handbereik.
 
Bijna knus, maar toch net niet. Het meisje is al wekenlang het liefste heel dichtbij, ze verdraagt het zelfs niet als ik even naar boven wil om de was te doen. Dan loopt ze mee, gaat naast de wasmachine op de trap zitten en wacht tot ik klaar ben. Als ik boodschappen doe, gaat ze mee. Als ik eten kook komt ze me ‘helpen’. Als een schaduw volgt ze me en slaat het liefste dag en nacht haar armen om me heen. Ze speelt niet met vriendinnetjes, wil niet uit logeren, heeft buikpijn voor pianoles, zelfs bij dansles heeft ze hoofdpijn, ze krijgt haar werk niet af op school, ze krijgt haar huiswerk niet geleerd, ze lacht niet meer, ze wil niks meer, alleen maar onder een dekentje op de bank. Dicht tegen papa of mama aan.

Ik doe het met liefde. Ik zou willen dat het hielp. Hoe lang houd je zoiets vol? Hoe lang hou ik het vol? Maar steeds vaker ook denk ik; hoe lang mag zoiets duren voor een kind?

Er zijn 17 reacties

  1. dianne

    Avatar van dianne
    het klinkt zo gezellig, maar o wat is dit moeilijk. Ik wens je vertrouwen, ik wens je meisje vertrouwen
    dat er snel, zomaar, genoeg vertrouwen is dat ze weer op eigen kracht verder kan.

  2. lidy

    Avatar van lidy
    Door er niet (volledig) aan toe te geven. Het zal namelijk nooit veranderen. Als jij er aan toegeeft zal ze niet leren over die drempel te gaan. En ik weet als geen ander dat ze zal protesteren. Ik geloof dat je een beetje onverschilliger moet worden voor haar noden en dat zeg ik terwijl mn hart uitgaat naar dat kleine meisje van jou.

  3. coby

    Avatar van coby
    Dat klinkt inderdaad als depressie, je hebt er wel eerder over geschreven dat je dochter daar elke winter last van heeft. Dat ze ’s ochtends al haar bed niet uit wil, niet wakker wil zijn en worden. En de winter duurt nog even……. En komt elk jaar weer opnieuw…
    Het zou fijn zijn als er iets was dat het wat lichter maakte, bijna letterlijk en figuurlijk bedoeld..

    Hartelijke groet, Coby

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @lidy en landheha, gemakkelijker gezegd dan gedaan maar ik doe mijn best. Dus ze gáát naar school, en ze gáát naar piano/dansles, en ze móet huiswerk maken, achter de lamp voor lichttherapie en douchen en zich gedragen tegenover haar zusje en ons. Blijft toch die donkere wolk, dat intense verdriet, de continue agressiestroom en de machteloosheid als moeder dat je niks anders kan doen dan volhouden en doorgaan.

    @coby deze winter in alle hevigheid, zo erg hebben we het nog niet meegemaakt. Ze is natuurlijk ook nog ’s naar een andere school, er staat een ‘te koop’ bord in de tuin en misschien zijn de hormonen wel in aantocht, je weet het niet…

  5. assyma

    Avatar van assyma
    Mijn kinderen zijn ook allebei ziek en zitten nu ook al bijna een hele week bij mij op schoot. Afgezien van de zorgen die ik me maak over hun gezondheid en of de antibioticakuur wel goed wordt toegediend etc….geniet ik vooral van deze onverwachte klefheid;-)

    Mijn oudste wil de laatste paar maanden ook niet meer naar school, hij gaat wel, maar daar gaat een hoop gemor aan vooraf. Gesprekken met de juf hebben niet echt iets opgeleverd, maar heeft de juf wel inzicht verschaft in het persoontje van mijn zoon.

    Wat je vraag betreft over hoe lang zoiets voor een kind mag duren, denk ik dat het voor een kind dat reeds in de puberteit is, zoiets niet te lang moet duren, omdat het schadelijk is voor de ontwikkeling van haar ik.

    Dat ze een moeder heeft bij wie ze kan schuilen zolang ze daar behoefte aan heeft, ik denk dat je haar daarmee al heel veel helpt. Maar op een gegeven moment moet ze toch weer haar hoofdje zelf kunnen optillen.

    Moeilijk hoor. Ik wens jullie beiden veel sterkte en jou veel wijsheid.

  6. zusenzo

    Avatar van zusenzo
    Och, wist niet dat je er zo jong al last van kon hebben. Coby memoreerde er al aan: helpt meer licht wellicht ? Een vriendin heeft van de grote lampenfabrikant uit het Zuiden des Lands een speciale lamp gekocht en dat maakt de winter iets dragelijker.

  7. jacqueline

    Avatar van jacqueline
    Het vraagt wat energie om zo veel te geven..en je doet zo je best…. Wij hebben ook geleerd om, zoals Lidy aangeeft , meer afstand te nemen, dat is een moeilijke weg maar het helpt wel!. Wat ik ook heb geleerd is dat mijn zoon op zulke momenten overvraagd wordt. Ik weet natuurlijk niet of dat voor jou meisje ook zo is. Het is o zo moeilijk te merken doordat ze verbaal zo sterk zijn, bij ons gebeurd nog wel eens dat Tom door zijn omgeving overschat wordt en dat hij zichzelf overschat, iedereen “vergeet” de structuur en duidelijkheid er in te houden. Wanneer de dingen dan op gaan stapelen en steeds onduidelijker worden wil(lees: “kan”) hij ook niets meer en wordt bepalend voor(de sfeer) in het hele gezin. En tja,je zegt het al, een andere school en een te koop bord dat zijn al flinke onduidelijkheden. Misschien juist nu ook met kleine dingen super duidelijk zijn voor haar zodat ze daar steun aan heeft? Ik wens je veel kracht toe.

  8. Aspergermeisje

    Avatar van Aspergermeisje
    Ijskastmoeder, ik denk dat je die veranderingen die je noemt ook niet moet onderschatten. Samen met de winter kan dat (in mijn ervaring) voor veel spanning zorgen. Ik ben net verhuisd, er zijn veranderingen in mijn studie en in de begeleiding die ik krijg. Dat zorgt bij mij voor angst voor veranderingen (en overprikkeling). Ze zoekt naar vastigheid bij jou. Jij bent haar (ik zoek een spreekwoord, maar ik kan het niet vinden). Haar baken? Klopt dat woord? Je snapt wat ik bedoel hoop ik. Ik zou dat ook zo laten door veel structuur te bieden en alles tot in details uitleggen, maar dat doe je al. Misschien ook laten merken dat het mag en dat je het begrijpt, dat ze zich nu zo moe voelt. Dat kan ook al schelen denk ik.

  9. anne

    Avatar van anne
    mijn man, asperger heeft ook last van de donkere dagen van de winter.
    Hij kan er wel steeds beter mee omgaan door het benoemen van het probleem.
    Maar ook door nadruk te leggen op wat er leuk is aan de donkere dagen. (kaarsen aan, in bed liggen samen terwijl het regent, Sneeuw)
    Het moeilijkste vindt hij dat het niet te zien is wanneer de winter eindigt.

    Er was van de week een documentaire over de biologische klok van de mens op een van de discovery kanalen. Daar werd ook duidelijk dat mensen behoefte hebben aan licht.
    Wellicht dat met googlen op biologische klok en licht nog meer tips geven.

  10. marimbaplayer

    Avatar van marimbaplayer
    Hoi Ijskast moeder,

    Ik lees dat jouw dochter voor de lichtlamp zit met het huiswerk maken, misschien is het een mogelijkheid om het tijdens het ontbijt ook te doen, dit helpt mij wel.

    wat uiteraard ook lastig is voor je dochter is de verandering van school en het feit dat haar veilige huis te koop staat (ik moet ergens anders heen waar kom ik terecht?)

    ik kan niet anders dan je sterkte wensen

  11. m

    Avatar van m
    mijn hart gaat uit naar jouw meisje. Ik weet hoe leeg en naar je je kunt voelen in moeilijke tijden. Ik weet ook dat ze het echt alleen moet doen,alleen uit het dal klimmen. En dat maakt jou als moeder zo vreselijk onmachtig. En dat terwijl je je al zo vaak onmachtig voelt, als moeder van een kind met autisme. Je bent al zo ver met haar….Tijd voor zon, licht en lucht. Sterkte!

  12. Mariska

    Avatar van Mariska
    biqiWat ik hier lees, herken ik zo. ..
    En ik wil je een hart onder de riem steken…weet hoe zwaar het is, een kind (de mijne is tien) in een ernstige winterdepressie. Alles is hetzelfde, en gelukkig hebben wij een fantastische kinderpsychiater die haar enorm goed begeleid, lichttherapie, antidepressiva..geduld, af en toe zelf even afstand van de situatie (elkaar als ouders, opa; oma; ..) ontzien…
    Verder accepteren dat het is zoals het is, liefde geven en veel geborgenheid, grenzen houden maar zeker ook niet alles maar goedvinden “watn ze heeft het al zo moeilijk” . Iedereen heeft het moeilijk, jullie ook. Zoek een psychiater (kinderpsychiater) en start zo snel mogelijk met behandeling. Voor dat het effekt geeft, ben je al gauw weer weken verder. Nadeel” Het wordt elk jaar weer winter..
    Een voordeel: “Dan krijg je ervaring hoe ermee om te gaan en vooral, hoe te handelen”Dat verlicht het volgend jaar mogelijk een beetje…
    Ik hoop het voor je. En zet mijn huis vol met blauwe druifjes en tulpen, veel licht in de kamer en probeer vooral ook lief te zijn voor mezelf, want jij (Ik) moet de kar trekken, ze kan het zelf (even ) niet.
    Sterkte ermee!!!

  13. AnnH

    Avatar van AnnH
    ik voel heel erg met je mee! wij merken ook dat zelfs onze puberdochter met ASS bij de minste spanning of tegenslag wegzinkt in een stevige depressie. We proberen haar dan ook te stimuleren toch haar normale leven te volgen, niets af te gelasten, gewoon doorgaan. Maar ja, gemakkelijker gezegd dan gedaan. Je moederhart bloedt bij zoveel ellende in je kind en je wil het enkel knuffelen en alles doen voorbijgaan, maar enkel tijd kan helpen. Afstand nemen en de dingen nuchter bekijken is zo moeilijk dan. Zelfs al is knuffelen en vertroetelen niet altijd het beste, het toont je dochter dat je haar niet laat vallen, dat ze altijd op je kan rekenen en dat betekent heel veel voor haar, geloof me.
    Veel sterkte !!!

  14. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Dank voor jullie hartelijke en meelevende reacties. De kunst is niet met zijn allen ten onder te gaan en erop te vertrouwen dat het weer lente wordt. Wordt vervolgd…
    @Mariska, zou je me een mailtje willen sturen?

  15. Mariska

    Avatar van Mariska
    Hoi,
    Ik ben Mariska, en ik denk dat je mij bedoelde met je vraag je een mailtje te sturen. Ik ben de moeder van het meisje van 10 (en van de blauwe druifjes), het gaat goed met mijn dochter nu, en de antidepressiva is gestopt inmiddels. Wel heeft ze sinds gisteren via de kinderpsychiater melatonine, omdat het slapen nog steeds niet wil (zo laat naar bed altijd, al van baby af aan hoor). Gisteren, het leek wel een wonder…sliep ze ‘al’ (..) om 22.00 uur! Hoera! Ongekend, en vanmorgen zo fleurig “goeiemorgen mam!” ..dat ik er helemaal blij van werd (het is gewoon wennen..)
    Ben ook benieuwd hoe het jullie vergaan is sinds het artikel…zou dat graag horen, ik denk dat je precies, maar dan ook precies, weet en begrijpt hoe het is, zo’n kind in diep verdriet dicht tegen je aan, zo diep in haar narigheid en angst, en wat je zegt, letterlijk hing ze ook om mijn bovenbeen als ik de kamer uitging…denk niet, dat veel mensen zich dit kunnen voorstellen, wekenlang, nee, maandenlang. Het was ronduit verschrikkelijk, en je weet, o je weet zo goed, nog even en de zomer is voorbij…en dan begint het weer. Maar heb er het volste vertrouwen in, dat we (en jullie ook) het weer gaan redden, ons kind en wij, want zo erg als het dit jaar was, zo zal het niet meer worden, we zijn in (hele) goede handen bij de kinderpsychiater, en wat voelt dát veilig..! We gaan genieten van de zomer, en tegen de tijd dat het nodig is, pakken we de pillen er weer bij, de lamp en onze reserves, nu vooral gelukkig zijn en genieten (en dat doen we dubbel, omdat we weten dat het ook anders kan, toch!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *