‘Waar is slaappop? Waarom heb je slaappop niet meegenomen?! Je weet toch hoe belangrijk die voor mij is?!’ Een uur geleden was onze laatste stop en de oudste is er zojuist achtergekomen dat slaappop niet in de auto is. Ze is woest. ‘Slaappop is nog belangrijker dan mijn groene t-shirt, belangrijker dan al mijn kleren en hoe ik eruitzie. Slaappop is het allerbelangrijkste voor mij op de hele wereld. Belangrijker dan mijn papa en mama. Dat weet je toch, waarom let je dan niet beter op als je de spullen inpakt?!’

 

Ontredderd schreit ze bittere tranen, dit is geen theater, dit is authentiek intens verdriet. Ik kijk met een schuin oog naar mijn man, die de picknicktafel heeft afgeruimd toen wij nog even gingen plassen. Ik wil hem geen verwijten maken, hij kan er niks aan doen, dus slik ik mijn ‘had dan nog even alles goed nagekeken’ dapper in. Ze weet dat ze zelf verantwoordelijk is voor slaappop als ze zich niet houdt aan de regel ‘slaappop niet mee naar buiten’, houd ik mezelf voor. Al komt dat nu hardvochtig over, dus ook dat slik ik in. Minstens duizend keer is hij al zoek geweest en op miraculeuze wijze altijd weer boven water gekomen. Maar nu ligt hij ergens op een picknickbankje van een Franse parkeerplaats. Nu is hij weg, echt weg. Wat zei ze nou? ‘Belangrijker dan papa en mama’, we staan er weer mooi gekleurd op. Ik denk dat ze het nog meent ook.

 

Kilometerslang is ze ontroostbaar. ‘Nu zie ik slaappop nooit meer’, herhaalt ze telkens weer. We halen herinneringen op aan de keren dat slaappop verdwenen was. Die keer dat hij dagenlang in de diepvries zat omdat ze hem koud had willen maken maar dat vergeten was, de keren dat we ’s avonds terug moesten na een logeerpartij omdat slaappop was blijven liggen en weet je nog toen we dachten dat hij echt kwijt was en we twee weken lang aan je bed zaten om je te helpen inslapen? Toen het eindelijk lukte, dook slaappop weer op. De jongste vraagt om een schaar zodat ze een stuk van haar dierbare schapenvachtje af kan knippen bij wijze van alternatieve knuffel voor haar grote zus. De schat. De schaar ligt in de kofferbak, bij de volgende stop zullen we hem pakken. ‘Kun je dan ook nog even kijken of slaappop misschien in de koelbox zit?’ houdt mijn meisjelief de hoop levend. ‘Tuurlijk, dat doen we’, maar ik zie mijn lief zijn hoofd schudden. Hij weet eigenlijk wel zeker dat de pop daar niet in zit. Bijna tien jaar slaappop, een tijdperk dat afgesloten wordt. Onvrijwillig weliswaar, maar het heeft ook wel wat. Ik durf het wel aan nu.

 

Als we tanken, kijk ik in de koelbox. Even hoop ik met haar mee. Maar nee. Geen slaappop. Intuïtief voel ik de jaszakken van mijn man na. Mijn adem stokt in mijn keel, nee, het is niet waar! Opnieuw een wonder! Zonder dat hij het in de gaten heeft gehad, heeft hij slaappop in zijn zak gestoken. Slaappop heeft het alweer overleefd. En wij ook een beetje. Met een ‘Zie je wel dat je weet dat slaappop belangrijk voor me is!’ krijgt vader een dikke vette knuffel van dochterlief.

 

Misschien zijn we toch wel een goede papa en mama voor haar.

 

 

Er zijn 8 reacties

  1. coby

    Avatar van coby
    Aan het vermogen om het een en ander weg te slikken en over eigen ik heen te stappen, mankeert het niet :-)) Bovendien : welke ouder wil nou de plek innemen van slaappop? Kun je beter ouder blijven :-))
    Mooi verhaal over onmisbaarheid en gehechtheid, ijskastmoeder.

    Hartelijke groet, Coby

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @K, soms weet ik het even niet meer hoor ;-))

    @Coby, regelmatig doet ze me versteld staan, hechting is echt complexe materie

    @CAM, die automatische piloot waarop je dingen doet kan erg handig zijn (soms dan)

  3. thera

    Avatar van thera
    Godzijdank! Mamakonga, de slaaphond van mijn zoon heeft ook al heel wat avonturen beleefd, maar eh… hij is de eerste aan wie ik denk bij inpakken en dergelijke, belangrijker nog dan een tandenborstel, want die kun je onderweg altijd nog kopen. Maar goed, ik heb er maar een waar ik op hoef te letten, dat scheelt. 🙂

  4. galadriel

    Avatar van galadriel
    ooooh ijskastmam, slaappop schrijft geschiedenis….prachtig…. en dan de onverwachte vondst aan het eind… misschien is jouw dohter voor slaappop wel het allerberlangrijkst 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *