Het is niet dat ik vastzit in ‘hadden we nog maar dezelfde juf’. Al ben ik met terugwerkende kracht extra blij dat zij zich drie jaar lang met zoveel toewijding en begrip heeft ingezet voor onze oudste. Ik doe oprecht mijn best een nieuwe relatie op te bouwen, open te staan voor suggesties en te kijken naar hoe ‘anders’ niet persé ‘minder’ hoeft te zijn. Maar als het duoschap waarmee dit schooljaar begon vanaf dag één niet blijkt te werken en de ene helft alweer aftaait in november schiet het niet erg op natuurlijk. Invalperiode met de ene leerkracht, overgangsperiode met de andere en nu, hèhè, halverwege het schooljaar een oplossing voor de tweede helft van het jaar. Tot de zomer. Daarna zien we weer verder. Eén half jaar verloren, en wat valt er in vredesnaam op te bouwen als het de vraag is of het straks doorgedragen wordt?

Maar ja, volgens de huidige leerkrachten is er sowieso niks aan de hand met onze oudste. “Ik zie niks”, zeggen ze. Dus ik denk dat wij – de IBer, de ex-juf, de ambulant begeleider, de ouders en de kinderpsychiater – het zijn die ons de afgelopen jaren voor niks druk hebben gemaakt.

Stom zeg.

Er zijn 10 reacties

  1. Mo

    Avatar van Mo
    Dat hen niks opvalt kan te maken hebben met de (voor hen) nieuwe situatie. Maar er zal toch wel een soort van overdracht geweest zijn tussen ex-juf en de nieuwe leerkracht? En de IBer, de ambulant begeleider, de ouders, de kinderpsychiater, die zijn toch ook niet gek?

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Het lijkt erop dat iedere leerkracht meer vertrouwt op zijn eigen oordeelsvermogen dan op de overdrachtsdossiers. Een van de redenen dat wij voor de Vrije School kozen was dat we dan niet ieder jaar opnieuw hoefden uit te leggen en te bevechten wat onze dochter nodig heeft. Ik begrijp dat we daar een goede keus in hebben gemaakt 😉 Even doorbijten nog…

  3. coby

    Avatar van coby
    Hoe reilt en zeilt jullie oudste in deze door jou geschetste situatie van wisselingen en andersoortige blikken en behandeling? Lijkt me voor haar ook verre van eenvoudig.

    Hartelijke groet, Coby

  4. Catharina Anna Maria

    Avatar van Catharina Anna Maria
    misschien dat je oudste een beetje geleerd heeft hoe ze zich in de klas moet gedragen? En hebben de andere kinderen haar ‘gebruiksaanwijzing’ een beetje door?

  5. Lisette

    Avatar van Lisette
    IJskastmoeder, aan onze zoon merk je soms niets. Tot hij ’s ochtends niet naar school te krijgen is omdat zijn routine door een of andere oorzaak niet af is.

    In rustige tijden is het kind soms rustig, bij de minste of geringste stress echter wordt een kind ultra ritualistisch of paniekerig, en wel extreem, zodat iedereen denkt dat er verschrikkelijk veel aan de hand is.

    Ons kind lijkt soms een halve dag vrij van klachten, tot hij geen honderd meter meer wil fietsen zonder kilometerteller. Of zijn fiets optilt bij het oversteken van de straat, omdat de teller anders drie meter fietsen te veel aangeeft (geen probleem, maar wel duidelijk….).
    Verder is het zo dat zijn klasgenoten en vrienden heel veel compenseren, zijn gebruiksaanwijzing zo heel goed kennen. Dat maakt ook dat symptomen niet opvallen, de kinderen komen dan niet klagen bij de juf, maar lossen het probleem net zo goed op als jij dat als moeder kan! Omdat ze hem bijna net zo goed kennen.

    Soms is de leerkracht ook gewoon goed en merk je niet veel. Zo wilde ik vorig jaar nog een gebruiksaanwijzing voor een bepaalde situatie geven, maar schoot het te laat door me heen dat zij die net zo goed kende als ik, zo’n goede juf!!
    Reactie is geredigeerd

  6. lettie

    Avatar van lettie
    ”ik zie niks”…tja, wat moet je daar nou van denken? hebben ze niks in de gaten, of gaat het op school inderdaad gewoon goed? misschien durft ze nog niet zichzelf te zijn bij een leerkracht waar ze (nog) niet mee vertrouwd is? en dan is het natuurlijk logisch dat ze -net als mijn jongste destijds deed- haar gram daarover thuis uitvent…moeilijk.

  7. Sugar&Spice

    Avatar van Sugar&Spice
    Mijn dochters en ik hebben Autisme en Tourette en aan ons merkt ook nooit iemand iets. Op wat extreme dagen na. Thuis is het echter altijd bal. Zo zijn kinderen nou eenmaal. Op school voorbeeldig en thuis zichzelf. Zeker bij nieuwe leerkrachten doen vooral dit soort kinderen erg hun best om zo gewoon mogelijk te zijn. Vooral meisjes hebben de gewoonte om zeer sociaal wenselijk gedrag te vertonen, neigend naar perfectie, want ondanks Autisme weten slimme meisjes heus wel wat gewoon is of wat in elk geval niet hoort. En laten we eerlijk zijn, zo vreemd doen Aspergers meestal ook weer niet. Je moet er best wel wat vanaf weten om zoiets te herkennen. Daarbij zijn er ook in het onderwijs flink wat leerkrachten met Autisme, dus ja, die merken sowieso niks aparts, omdat ze zelf ook zo zijn. En álle kinderen zijn van slag met zulke leerkrachtenwisselingen. Dus dan valt een apart kind al helemaal niet op. Als moeder doe je het dus heel goed als je kind zich al zo goed kan gedragen bij een nieuwe situatie !!

    Reactie is geredigeerd

  8. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    O, gelukkig dat er “niks aan de hand” is.
    Heb je je al die tijd voor niks drukgemaakt.
    Domme jij : (
    Vervelend trouwens dat leerkrachten zoveel wisselen.
    Volgens mij echt een trend van deze tijd.
    Ik had gewoon één vaste juf of meester voor 5 dagen per week.
    Sporadisch kwam er een invaller, maar dan waren we ook meteen van de leg.
    Moet je nagaan wat de kinderen van tegenwoordig ervaren.

Laat een antwoord achter aan coby Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *