Onderweg naar de GGZ, naar mijn afspraak met de PGB-consulent, zit ik opeens te klappertanden achter het stuur. OK, het is nog vroeg en ik heb pas één bakje koffie gehad, maar dit is toch wat overdreven? Verbaasd probeer ik het wonderlijke gebibber te stoppen maar er is geen houden aan. Al snel doet het hele lijf mee. Ik ben blij als ik een parkeerplekje zie waar ik wat ruim kan insteken. Zo, eerst maar ’s even uitbibberen. Halleluja, wat moet er allemaal uit? Blijkbaar vergt dit meer dan ik wist. Zodra ik dat bedenk, vullen mijn ogen zich met tranen. Ook dat nog. Het moet niet gekker worden. Gelukkig heb ik een zakdoek bij me gestoken. Toch iets geleerd van die TOG-aanvraag.

Eenmaal binnen heb ik maar een paar minuten nodig om ook daar in tranen uit te barsten. De PGB consulent is een alleraardigst meiske en ze kijkt niet op van mijn gesnotter en gewiebel. De tissues staan op tafel. De koffie is goed heet. Ze weten hier hoe ze de drempel moeten verlagen.  Rustig neemt ze de leiding in het gesprek, gidst me door de formulieren en als ze ziet dat het moeilijk wordt zegt ze ‘zal ik dat voor je doen?’.  Dus ik vertel haar over mijn oudste, ons leven met haar, de hobbels, de valkuilen en ook over haar kracht – die prachtig en verwoestend tegelijk is. En ik vertel over de jongste, hoe ze knel komt te zitten, hoe fijn het zou zijn als we voor haar wat meer lucht en ruimte in het leven zouden kunnen toelaten. Nog meer tranen vloeien. Wat zou ik zo ontzettend verschrikkelijk graag mijn kleine meisje tegemoet komen in haar behoefte aan afwisseling, flexibiliteit, chaos, kunst, spelen, VRIJHEID.

‘Zo is het goed, ik heb genoeg’ zegt ze zachtjes. Terwijl ik van de hak op de tak spring heeft ze ze driftig zitten meeschrijven. ‘Hier kan ik wel een biografie van schrijven en daar koppelen we dan de zorgvraag aan. Samen met de ingevulde standaardformulieren sturen we dat dan op. Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar als wij dat doen – met ons briefpapier – dan wordt dat meestal vrij snel afgehandeld. Zal ik dat dan maar doen? Ik stuur het je natuurlijk eerst toe zodat je het kunt aanvullen of corrigeren. Jij moet je er in kunnen vinden immers.’ Ja, dat wil ik wel. Wat heerlijk als dat zo kan. ‘Ik kan natuurlijk niks garanderen maar het lijkt me dat ze het wel gaan honoreren.’

Dat had ze niet eens hoeven zeggen, ik ben al zo blij met wat ze doet. Ik kan het wel van de daken schreeuwen; ik heb een engel ontmoet en ze heet Sarah!

Er zijn 18 reacties

  1. Lisette

    Avatar van Lisette
    Blij dat je zo goed geholpen bent!! Dat lukt echt wel, zelfs na de bezuiniging op ‘lichte’ (???) gevallen. Want je hebt die hulp keihard nodig. Logisch dat je zo emotioneel bent.

  2. lettie

    Avatar van lettie
    oh wat een verademing als je een hulpverlener treft die begrijpt en echt helpt, hè? maar ik maak me eigenlijk meer zorgen over jouw, IJskastmammie..als ik het zo lees zit jij even over je grens..is er geen mogelijkheid om even op een andere manier wat afstand en een beetje ontspanning te creëren?

  3. Coby

    Avatar van Coby
    Ja. engelen bestaan…. Ik hoop dat ook jìj binnenkort aan wat behoefte aan rust en vrijheid kunt doen en een beetje bij kunt komen. Je bent een kei, maar niet van steen……

    Hartelijke groet, Coby

  4. Eline

    Avatar van Eline
    Hey IJskastmoeder, kwam even bij je kijken, benieuwd hoe het allemaal gaat. Wat fijn, zo’n menselijk gezicht op zo’n moment, iemand die echt meedenkt. Hier word ik helemaal blij van. Geniet van je weekend!

  5. Aad Verbaast

    Avatar van Aad Verbaast
    Ik heb op je tip, ook even de voorgeschiedenis gelezen. Nou dan kan ik me extra goed voorstellen dat zo’n Sarah een verademing moet zijn na al het gesleur, en geleur bij ‘andere loketten’. Heerlijk voor jullie!

Laat een antwoord achter aan Kokopelli Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *