Zondagochtend, we zitten lekker laat aan het ontbijt en ik wil net aanstalten maken om de rest van de dag door te nemen als mijn oudste zegt: ” Hé mam zullen we vandaag lekker thuisblijven? Gewoon helemaal nergens naar toe?” Die tekst komt me bekend voor, volgens mij begonnen we gisteren ook zo. Maar voor vandaag hebben we afgesproken om op stap te gaan. “Daar heb ik geen zin in. Ik ga niet mee.” Als een vroegrijpe puber slaat ze de armen over elkaar en trekt haar voeten op de stoel. Gezicht op onweer. Zo. Op slot. Zie d’r maar weer bij te komen. Grrr, diepe zucht, ik heb hier geen zin in. Maar ik wil wél weg.

Ik grabbel wat moed uit mijn reserves, zet mijn onverstoorbare masker op en houd vast aan de afspraak. Gister een klooidagje, vandaag op stap. “Het is niet eerlijk. We doen altijd wat jij wil. Ik krijg nooit ’s mijn zin.” Nou wordt ie helemaal mooi. Ik kijk mijn man aan, we zijn het eens maar daarmee zijn we er niet. ‘Mij lijkt het wel leuk om op stap te gaan’, gooit de jongste nog wat olie op het vuur. “Ja jij! Jij bent het altijd eens met papa en mama. En ik ben altijd alleen. Zo is het altijd drie tegen één en dan doen we weer wat jullie willen. Dat is gewoon niet eerlijk dus ik doe het niet.”

Dat is ook niet gemakkelijk. Ik snap best dat ze het gevoel heeft dat wij altijd de uitstapjes bepalen. Maar als het aan haar ligt gaan we nooit weg, dus dat is dan ook niet zo gek. Zij ziet bovendien niet hoezeer we het leven aan haar aanpassen. Dat kan ik haar ook moeilijk onder de neus wrijven, want dat ze daar geen weet van heeft past in het beeld van een asperger. Dus ik doe mijn best, ik doe altijd mijn stinkende best voor haar en ik baal ervan dat ik alles wat ík wil zo moet bevechten. Woest val ik uit, ik weet het, helemaal verkeerd. ‘Dan is het maar een keer niet eerlijk. Ik wil ook wel eens iets doen wat ík leuk vind en dan graag zonder dat eeuwige gemopper. Klaar nu! We gaan en jij gaat mee.’ Met de woede komen de tranen, ik kan ze niet meer tegenhouden. “Mama, wat is er aan de hand. Je huilt!” roept ze vol verbazing.

Ze begrijpt er niks van.

Er zijn 9 reacties

  1. K

    Avatar van K
    Huilen koppelt ze wel aan verdriet, als ik het goed lees. Goed moment om uit te leggen dat mensen verdriet hebben als ze zich ergens op verheugd hebben omdat het afgesproken is en zij dan niet mee wil werken. Ze herkent wel de stemming, maar ziet niet waardoor deze opgeroepen wordt. Het lijkt me belangrijk te proberen dat uit te leggen.

  2. lettie

    Avatar van lettie
    nee, ze zal het inderdaad niet begrepen hebben…daar ligt een stuk onvermogen. maar ook als je dat inziet, wordt het er niet makkelijker op. Bij mijn jongste ging het nog het beste als je gewoon op je stuk bleef staan en niet in discussie ging. Meegaan, punt uit. En het gaat hier wél eerlijk, dus niet zeuren. En die tranen? laat maar lekker vloeien, IJskastmama.. Ze mag best eens zien dat ze anderen over hun grens heen drijft.. sterkte hoor!

  3. mia staessens

    Avatar van mia staessens
    ik ben gonbegeleidster en begeleid wekelijks 12 kinderen met autisme in het reguliere onderwijs. ik geef binnenkort een informatieavond voor ouders. daarin zal ik spreken over hoe moeilijk het is voor ouders om het steeds weer op te moeten nemen voor hun kinderen. in mijn opzoekingswerk naar informatie kwam ik op jullie site terecht. ik zou graag enkele uitspraken van jullie blog gebruiken ter illustratie. zonder namen te noemen. kan ik dit doen met jullie toestemming?

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    dag Mia, welkom hier en wat een bijzondere insteek neem je voor de info avond, dat spreekt me aan. Natuurlijk mag je citeren, laat je dan wel weten waar het vandaan komt? En stuur gerust meer mensen langs als je denkt dat ze er iets van kunnen opsteken! Als ik je nog een andere manier ergens mee kan helpen aarzel dan niet om een mailtje te sturen.

Laat een antwoord achter aan Coby Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *