“Morgen gaan we naar opa. Omdat hij erg ziek is geweest kunnen we niet zo lang blijven. Dus we gaan alleen koffie drinken en daarna-” ‘Alleen maar koffie drinken? Dat hele eind rijden en dan zó kort blijven?!’ onderbreekt ze me. Ik zet me schrap want ik weet dat wat ik nu ga zeggen niet goed zal vallen. “Ik was ook nog niet uitgepraat. Daarna gaan we samen nog iets leuks doen in Zwolle.” ‘Naar Zwolle? Waarom gaan we naar Zwolle? Wat gaan we daar doen? Ik wil dat niet!’

Het is vakantie. Opa is net terug uit het ziekenhuis en het lijkt me een goede combinatie om een sociaal bliksembezoek, 135 kilometer verderop, te combineren met een gezinsuitje. Tegen beter weten in zwerf ik over het internet op zoek naar iets geschikts. Ook al wik en weeg ik tot ik een ons weeg, het is toch nooit goed voor mijn oudste. Toch zoek ik net zolang totdat ik iets vind waarvan ik denk dat het kans van slagen heeft én hoop ik in elk geval de jongste een leuke dag te bezorgen.

“We gaan naar het Ecodrome.” Zo, het hoge woord is eruit. ‘Wat is dat, zeker weer een mu-se-um’ zegt ze zo chagrijnig als het maar kan. Alsof wij zo vaak naar een museum gaan, dat is een van de eerste uitjes die ik opgegeven heb met dit kind. Ik moet mijn best doen om rustig te blijven. “Het is een soort park waar je -” ‘O, joepie een attractiepark! Is er ook een reuzenrad?’ “Nee zo’n park is het niet-” maar ik krijg wederom de kans niet om duidelijk te maken waar we naar toegaan. ‘Bleh, dan vind ik er niks aan. Ik wil niet. En ik vind het niet eerlijk, we moeten het samen eens zijn. Dat geldt voor jullie altijd maar voor mij niet! Ik wil niet dat we gaan. We gaan gewoon naar opa en daarmee klaar.’ Nee dat klopt, als we naar haar luisteren komen we nooit ergens dus in zekere zin heeft ze gelijk maar ik laat me verdorie geen schuldgevoel aanpraten. “Ik zal je de website laten zien, dan kun je alvast een beetje kijken hoe het er daar uitziet en wat er te doen is.” Zuchtend verplaatst ze zich naar de computer, de plaatjes vindt ze verrassend genoeg wel cool maar ze wil er verder niks van weten.

Natuurlijk zetten we door. Natuurlijk maken we de structuur in de dag die haar houvast geeft. En al wordt het hangen en wurgen, we slaan ons er wel weer doorheen. Tien tegen één dat ik ergens mijn geduld verlies en uit mijn slof schiet. Tien tegen één bovendien dat ze het aan het eind van de dag ‘best leuk’ heeft gevonden al hebben we daar in de praktijk niets van gemerkt. Jammer dat alle energie die het kost om zo’n ‘gezellig’ uitje te maken ten koste gaat van de aandacht voor zusjelief. Onze jongste met wie je in de regen op de fiets nog een feestje kunt maken, die dol is op avontuur en onverwachte gebeurtenissen. Die gek moet worden van het gezeur op zo’n dag, maar haar hoor je niet klagen. Morgenavond kun je me opvegen. Morgen gaan we naar het Ecodrome, ik heb er nu al geen zin meer in…

Er zijn 18 reacties

  1. Anne d'Ore

    Avatar van Anne d
    doorzetten, zin maken,uit je slof schieten
    je bent voorbereid
    en na het opvegen hebben de dames waarschijnlijk een leuke herinnering, daar doe je het voor.
    sterkte ermee en…veel plezier

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @K, oh het lukt vast wel weer maar mijn hemel wat kosten zulke leuke dingen toch veel energie…

    @andere moeder, dank dank dank!

    @jan, over het algemeen verbaasd en niet begrijpend, soms schrikachtig (wat komt er nog meer?) – ik weet heus dat het niet handig is maar ik soms neemt de mens de overhand op de groepsleidster ;-(

    @Anne, jawel, ik weet gelukkig ook wel waarvoor ik het doe. Dank voor je lieve woorden!

  3. coby

    Avatar van coby
    Je zult nu wel slapen om je voor te bereiden op de dag van morgen…Maar ik ben hier toch nog even om je succes en kracht toe te wensen en ik hoop dat jij ook een beetje plezier hebt en overhoudt aan dit uitje. Ben ook benieuwd hoe het ecodrome is. Laat je ons dat en hoe het verliep nog weten?

    Hartelijke groet, Coby

  4. jan krosenbrink

    Avatar van jan krosenbrink
    “ik weet heus dat het niet handig is……etc”

    Is dat zo dat dat niet handig is? Met mijn vraag probeerde ik juist daar een antwoord op te krijgen. Je geeft duidelijk je antwoord.

    Maarrrr, het kan toch -in principe- ook zo zijn dat als jij drie keer uit jouw slof schiet, zij niet meer schrikachtig reageert maar denkt shit: ik ging te ver?

    Vergeef me als dit psychologie van de koude grond is.

  5. Assie

    Avatar van Assie
    Ik hoop dat jullie het leuk hebben in Ecodrome.

    Ik herken het wel van je dochter. Gingen we op bezoek bij een oom en tante…moesten we ineens ook winkelen in een grote stad. Oom en tante is herkenbaar en dus niet eng, maar de grote stad daarentegen…
    Op dat soort dagen werd ik heel passief en stil. Als ik daar aan terug denk had ik liever toen al willen weten dat ik Asperger had. Dan hadden mijn ouders het vast zo aangepakt als jij (de goede manier volgens mij).

  6. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    Oh, dit is helemaal niet makkelijk.
    Misschien kun je die “deskundige juf” van onlangs meevragen. Kan ze met eigen ogen aanschouwen dat het helemaal niet zo meevalt in de praktijk.

  7. lettie

    Avatar van lettie
    oh, wat is dit herkenbaar…dat gevoel dat je al een geestelijke marathon hebt gelopen en nu naar de volgende 42 kilometer staat te kijken. mijn uitgangspunt was altijd; het is en blijft voor het kind zelf het moeilijkst..en op een of andere manier vond ik dan altijd weer een manier om door te gaan..houd vol, want op een dag, zomaar, werpen je inspanningen hun vrucht af..en als je jezelf bij elkaar hebt geveegd, ;-)doe je ons dan verslag van de dag?

  8. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Wat leven jullie allemaal mee, super 😉 Het was geen onverdeeld genoegen maar we hebben goed ons best gedaan denk ik, ik zal proberen binnenkort uitgebreider verslag te doen.

    @lettie, je zegt het mooi en het helpt inderdaad om voor ogen te houden dat het voor het kind nog het moeilijkst is. In een opstandige bui echter snap ik soms niet waarom óók de leuke dingen zo moeizaam moeten gaan.

    @assie, we doen ons best en het is fijn om juist van jou te horen dat we ws het goede spoor volgen. Ons meisje wordt niet passief en stil in zulke situaties maar juist agressief en zéér aanwezig. Dat maakt dat je als ouders er wel wat mee moet, ‘elk nadeel heb zijn voordeel’ zei het orakel (cruijff) al 😉

    @jan, bij aspergers raadt men aan boven alles de kalmte te bewaren, zonder soft te zijn. Vandaar mijn ‘verdediging’. Bij een ‘normaal’ kind werkt de aanpak zoals jij beschrijft, maar de vlieger gaat in dit geval dus niet op.

  9. Frankie

    Avatar van Frankie
    Dat ik SvA heb weet ik nog niet zo lang, maar ik heb het natuurlijk altijd gehad. Goed dat je weet dat je dochter SvA heeft, omdat mijn ouders en ik het niet wisten. Het werd hard tegen hard. Steeds harder werd het. Ik gaf niet op, maar zij ook niet en ik heb als dochter de pest aan ze gekregen. Nu zie ik mijn familie nooit meer. Ik ben nu 35.

    Het moeilijkst voor mij was en is nog steeds om me aan sociale situaties aan te passen. Dat kost gigantisch veel energie. Voor anderen is (vooral was, in mijn jeugd) dat soms ook moeilijk, dat ik dat niet zo sociaal geïnteresseerd ben zeg maar, en ook is het moeilijk om mij in te laten zien waarom ik dat zou moeten; meedoen. Ik ben meestal liever alleen.

    De puberteit was moeilijk, o.a. omdat ik ook – sterk tegen mijn zin – mee moest met mijn ouders, vaak naar plekken waar nog meer anderen waren. Mijn protest en chagrijn, voor, tijdens en na het uitje, werd dan geweten aan opstandig pubergedrag, maar dat was het niet, althans niet in die mate.

    Schiet alsjeblieft niet te vaak uit je slof, IJskast, je dochters gedrag loopt intellectueel gezien waarschijnlijk voor op haar emotionele vaardigheden. Dat kan zuigend irritant overkomen, ik weet het, maar het is enkel kwetsbaarheid/gekwetstheid van haar, psychische nood zelfs, ze zit in het nauw dan, reken daar maar op, en het is echt geen kwaadwil. Ze zal dat zelf ook naar vinden om zo te doen. Kwaadwil kan het echter wel worden, als je te vaak emotioneel op haar reageert, een machtsstrijd aangaat en haar jouw wil toch oplegt. Je maakt dan jouw/jullie welzijn te veel afhankelijk van haar stemmingen en dat is heel onveilig voor een kind, ook tieners.

    Zowel jij als zij lijken ervan uit te gaan dat het per se nodig is dat zij meestal meegaat met gezins-uitstapjes. Als je haar te jong vindt om alleen thuis te blijven, is er dan niet een adres, zoals familie of goede buren, waar ze standaard terecht kan als jullie een dag weg willen? Dat biedt haar een keuze – en iedereen een uitweg. Nou ja, het is maar een idee. Ik vind het zo jammer dat mensen die zich in hun eentje veel gelukkiger voelen – ook kinderen – dikwijls als problematisch worden beschouwd.
    Reactie is geredigeerd

  10. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    dag Frankie, sorry dat ik niet eerder reageerde, mijn blogtijd is beperkt. Fijn dat je zo uitgebreid reageert, welkom hier! Ik begrijp heel goed dat het voor jou moeilijk moet zijn geweest om je te handhaven in je jeugd. Ik hoop dat het ‘weten’ ons helpt om onze dochter te ondersteunen. Daar doen we in elk geval wel ons best voor.

    Ter geruststelling; ik schiet héél vaak niet uit mijn slof. Maar dat vraagt wel enorm veel kracht. En er zijn ook dagen dat het moeilijker is om dat op te brengen. Daar probeer ik hier ook eerlijk over te schrijven, omdat heel veel inspanning onzichtbaar is. Moeders zijn ook mensen 😉

    Wat de uitstapjes betreft; mijn plaatje van het gelukkige gezinnetje dat alles in harmonie samen doet, heb ik al lang losgelaten. Ik heb geleerd dat het ook fijn kan zijn om te splitsen en om dingen alleen te doen. Toch kan ik een meisje van 9 niet alleen thuis laten en ook kan ze niet altijd ergens terecht. Ze is bovendien niet graag alleen, ze is het liefst met mensen samen. Dat lijkt anders dan bij jou. En soms wil ik ook graag wél dingen met zijn vieren ondernemen. Omdat ik weet/zie/ervaar hoe fijn collectieve herinneringen zijn in een gezin. Dat geldt ook voor mijn oudste. Dat zie ik o.a. aan de gretigheid waarmee ze onze fotoboeken keer op keer bekijkt. Maar ja, daar gaat dan wel een worsteling aan vooraf…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *