‘Mam kijk eens, kijk nou, mama, kijk dan wat ik kan met de diabolo’, voor de vierentwintigste keer wil ze hetzelfde trucje laten zien, ik ga stug door met opruimen. ‘Mama waarom is die stomme zus nu nog steeds met ons nichtje aan het spelen, ik wil dat ook.’ Ze heeft het meisje de afgelopen 24 uur zowat opgevreten en het speelt nu net een kwartiertje boven op de kamer van mijn jongste, maar rupsjenooitgenoeg verdraagt het niet. Dat maakt me razend, maar ik hou me in. ‘Mam wanneer gaan we koffie drinken’ vraagt ze naar de bekende weg. Om dat soort veelgestelde vragen – die neigen naar loopjes – te voorkomen hebben we daar vaste tijden voor afgesproken, dus ik geef geen antwoord. ‘Wat kan ik nou doen, ik weet het niet?!’ “Kijk maar op je lijstje dan zie je misschien iets waar je zin in hebt” zeg ik want als ze in zo’n bui is heeft geen enkele suggestie zin. Maar ook op het lijstje vindt ze niets van haar gading. Ze leest een halve bladzijde strips, zoekt verwoed in een laatje, stampt boos naar haar kamer om 2 minuten later weer beneden te staan met een hoofd op onweer. De dag is amper anderhalf uur begonnen en ik waad nu al door dikke stroop. Het is de dag na kerstmis, morgen vertrekken we voor een week naar Zeeland. Wat een verschil met de afgelopen dagen die wonderwel goed verlopen zijn.

Mijn zus komt langs om haar dochtertje op te halen dat heeft gelogeerd en tegelijkertijd arriveert een collega van mijn man die even op weg geholpen moet worden omdat ze is vastgelopen in een klus. De oudste blijft maar vragen, jengelen en om mijn hakken draaien. “Help maar even met tafel dekken” probeer ik, soms werkt het om haar een taakje te geven. ‘Waarom moet ik dat doen? Waarom mijn zus niet?’ is haar onmiddellijke weerwoord. Dit is niet goed, dat is niet goed en ik zie hoe ze zich steeds vaster draait in haar eigen weerbarstigheid. Precies zoals op de eerste dag van de kerstvakantie. “Liefie, pak eens even pen en papier en kom dan bij mij.” Ze kijkt me vragend aan maar opvallend genoeg zegt ze niets maar komt ze gedwee naar me toe. Aan het begin van de vakantie heb ik voor haar een overzicht gemaakt van wat we elke dag gaan doen, op deze tussendag heeft ze blijkbaar behoefte aan nog meer houvast. “We maken even een planning voor de rest van de dag. Schrijf maar op hoe laat het nu is en dan maak je vakjes voor de andere uren.” ‘Maar ik weet niet wat ik moet gaan doen’ zegt ze wanhopig. ‘Dat weet ik, ik weet ook hoe vervelend je dat vindt dus gaan we het nu verzinnen. Dan kun je op je planning kijken en dan weet je wat je gaat doen.’ “Oh ja” en haar opluchting spreekt boekdelen.

Plotseling is het verzinnen van activiteiten een fluitje van een cent en als ze klaar is kijkt ze tevreden naar haar overzichtelijke dag. Dan kijkt ze op de klok, haar gezicht betrekt, ‘wat moet ik nu doen?’ Op haar papier staat dat ze om 14.45 gaat dansen maar het is pas 14.40

Er zijn 12 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Vanuit een zonnig ijskoud zeeland alle goeds voor het nieuwe jaar gewenst!
    Het kan even duren voor ik weer in de buurt van een computer met internet kom, dan lees en reageer ik vrijdagavond weer.

  2. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    Het is voorlopig nog geen Moederdag, maar ik vind dat je vandaag een extra (virtueel dan weliswaar) schouderklop(je) verdiend.
    Te zacht gekookt, snotterig eitje en lauwe bak koffie moet je er maar zelf bij bedenken (of zetten) : )

  3. marsjan

    Avatar van marsjan
    Maar toch heb je het even doorbroken en jezelf toch wel ff een complimentje gegeven want het kan tergend zijn om toch kalm te moeten blijven… Ze voelde vast de energie van de Zeelandvoorbereidingen… IJskastma een heel liefdevol, warm en vindingrijk 2008 ;-)) Mag wel even een geintje toch? Liefs Mjan.

  4. Zilvertje

    Avatar van Zilvertje
    Jullie zijn nu lekker aan het genieten, veel plezier en ja, zo een lange vakantie kent altijd van die moeilijke momenten, maar ik vind het wel een mooie oplossing.

  5. Coby

    Avatar van Coby
    IJskastmoeder, wat een oplossing heb je weer gevonden terwijl je ook al je geduld (en dat is heel veel en heel groot bij jou)hebt moeten aanspreken. Wat een kei van een mesn ben jij toch! Hoop dat je een fijne week hebt in Zeeland.

    Hartelijke groet, Coby

  6. Karin

    Avatar van Karin
    De eindeloze kerstvakantie. Het gaat al jaren goed maar ik weet nog toen de oudste 8 was er op de eerste maandag van elke vakantie een fikse huilbui voorbij kwam. Zoveel vrije structuuloze dagen zonder de geliefde school; hij had geen idee wat hij daarmee moest.

  7. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Zusenzo, dank dank, theewater uit de warme kraan erbij ook goed?
    @Mo, ’t was de beste kerstvakantie ooit (nog twee dagen te gaan, fingers crossed), de hang&wurgdagen waren op één hand te tellen
    @Mira, dankjewel!
    @marsjan, een geintje? Ja graag! En dank voor je lieve wensen, een vindingrijk 2008, dat lijkt me wel wat 😉
    @zilvertje, zoals ik al bij je schreef was het heel fijn in Zeeland omdat we op zo’n rustig plekje zaten. Ik had ’t van tevoren niet eens bedacht dat mijn oudste daardoor wel ’s een veel beter oud&nieuw zou kunnen hebben…
    @Coby, en dan te bedenken dat er ook een driftkikker in mij schuilt en dat ik mij afvroeg of ik als moeder wel geduld genoeg zou hebben. Eén grote oefening dit kind 😉
    @Karin, we worden steeds handiger (en sneller!) in overzicht bieden en structuur maken, scheelt een slok op een borrel!
    @Bine, je ontroert me, dank je wel
    @Daan, jajaja!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *