Daar sta ik weer, bij de dames in Bussum op de stoep. Amper een jaar geleden waren we hier met de oudste, op zoek naar wat er toch met haar aan de hand was. Ze maakten een prachtig verslag en ik zei nog ‘dat zou je ieder kind gunnen dat er zo goed naar gekeken wordt’. Maar ja, dat doe je niet zomaar en het kost ook nog een flinke smak geld. Toch sta ik er nu weer, met onze jongste. Juf heeft een brief meegegeven waarin staat dat ze blij is dat er nu eens goed naar haar leerling gekeken wordt want ze weet er geen raad meer mee. Dat doet de orthopedagoog de wenkbrauwen optrekken als ze kijkt naar het stralende kind dat ze voor zich heeft. Mijn meisje beantwoordt alle vragen van de intake zelf en babbelt honderduit. In een apart gesprek vraagt de orthopedagoog hoe het mogelijk is dat een juf zo boos is op een kind van 5? Ondertussen horen we hoe ze fluitend aan het werk is in de kamer ernaast.

Wanneer ik mijn dochter weer kom ophalen staat iedereen te stralen. De onderzoekers hebben een heerlijke ochtend gehad en zo te zien ons zonnetje ook. Ik kan het niet helpen, ik raak helemaal ontroerd dat zulke vreemde mensen zo warm kunnen lopen voor mijn kind. Voor mij is het onderzoek het geld nu al waard want eindelijk word ik weer eens bevestigd in mijn intiuïtieve gevoel dat er met dit kind niks mis is.

Een week later volgt het adviesgesprek. Jawel, nog een HB kind erbij in het gezin, het komt niet echt als een verrassing. Ze loopt fors voor op allerlei gebied terwijl ze er nauwelijks aanbod op heeft gehad. En last but not least blijkt ze in haar sociaal emotionele ontwikkeling extreem hoog te scoren, zelfs als achtjarige scoort ze nog goed op de Theory of Mind Test, dat hadden ze in de praktijk nog nooit meegemaakt bij zo’n jong kind. De kleuterjuf zit dus goed fout met haar idee van drie jaar kleuteren…

‘We denken dat ze op een andere school beter op haar plaats zal zijn. Misschien is dat sowieso een goed idee om op die manier meer ruimte voor haar te creëren ten opzichte van haar zus.’ Hola, wat komt er nu opeens uit de lucht vallen? ‘We hebben het idee dat haar zus wel héél erg dominant is en dat uw dochter daar flink onder lijdt. Ze heeft duidelijk moeite om zich staande te houden, om zich een plek te verwerven en een andere school kan haar daarin ondersteunen. We adviseren u serieus om ze zo veel als mogelijk is te splitsen.’ Ik voel hoe mijn keel wordt dichtgeschroefd en de rest van het gesprek gaat een beetje langs me heen, geeft niks, we krijgen het toch op papier mee. We doen zó ons best – ik probeer toch ook – maar hoe weten jullie dat -. Ik wil me verdedigen maar dat hoeft niet. Ik word heen en weer geslingerd tussen met grote oerkracht voor mijn jongste opkomen en stil bij de pakken neer gaan zitten.

Eerst maar ’s wat neerdwarreltijd. En een andere school dus.

Er zijn 12 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    ha die Mo, fijn dat je aanwaait. Ze is niet eerder van school veranderd hoor, zo erg is het ook weer niet. Maar van mijn voornemen om als ouder niet zo moeilijk te doen met mijn kinderen komt op zo’n manier weinig terecht 😉

  2. Mo

    Avatar van Mo
    O, ik meende me te herinneren dat jullie de zussen samen op een andere school hadden gedaan omdat die jullie meer aansprak. Maar dan heb ik het fout. Gelukkig, voor haar! En moeilijk doen? Waarom, het wordt je toch geadviseerd? Het wordt er alleen niet makkelijker op, twee kinderen op twee scholen…

  3. Zilver.

    Avatar van Zilver.
    Pfffffffffffff, bijzonder wat die schooljuf zegt, soms heb ik wel eens het idee dat veel leerkrachten opgebrand zijn er geen zin in hebben, als ik wel eens door de gangen loop op een tijdstip dat dit niet hoort (als moeder zijnde) maar ik het toch lekker doe om te zien en horen wat er echt gebeurd, hoor ik sommige leerkrachten toch uit hun dak gaan en dan loop ik natuurlijk naar binnen en dan zeg ik met mijn allerbraafste gezicht: had u geroepen, is er brand? Met een knipoog naar de kindjes verlaat ik de klas, als ze maar weten dat ik zomaar kan binnen vallen ik vertrouw niet zomaar een ieder.

  4. marsjan

    Avatar van marsjan
    Oh ijskastmaatje…..
    Maar ik kreeg inderdaad pas een goude tip van een friend (beetje in de trant van Galadriel)….even niet handelen….geen beweging….niet reageren. Dus doen wat je normaal niet zou doen….ff niks.

    En moet dat inderdaad rond voor de zomervakantie?
    Liefs Mjan.

  5. de Stripman

    Avatar van de Stripman
    Ja, ja, het valt niet mee. Alles anders dan het gemiddelde is al gauw een probleem. Maar inderdaad is niets doen soms de beste actie. En de ontwikkeling van kinderen gaat niet altijd netjes voorspelbaar en geleidelijk. Een voorsprong (of een achterstand) vandaag kan over een poosje weer ingelopen worden…;-)

  6. pandora

    Avatar van pandora
    Wat een leuke, frisse blog! Fijn om dit soort ervaringen te lezen. Af en toe sta ik weleens met mijn handen in het haar, vanwege het dwarse gedrag van mijn achtjarige aspergerschat. Dan lezen dat je heus niet de enige bent doet veel goed..

  7. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @allen, het had heel wat voeten in aarde want in onze eigen woonplaats bleek er geen plaats voor haar te zijn, maar we hebben een plekje gevonden. Er schijnen in 2000/2001 10% meer kinderen geboren te zijn, de zogenaamde milleniumbabies?, en die golf wordt nu door de scholen geperst. De Montessori school een dorp verderop is bereid een plaatsje vrij te maken. Volgende week maandag loopt ze een dagje mee en na de zomer start ze daar in de middenbouw (groep 3/4/5). We voelen ons er erg welkom en dat is fijn. Op naar het volgende avontuur.

    @pandora, welkom hier, dank voor je reactie! Soms is gedeelde smart echt halve smart, dan kan het net dat steuntje zijn om weer verder te gaan.

Laat een antwoord achter aan jan krosenbrink Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *