“Zou het niet zo kunnen zijn dat er sprake is van dezelfde problematiek als bij haar zus” oppert de kleuterjuf van mijn jongste. Ik twijfel even tussen van mijn stoel vallen of ontploffen maar we moeten nog een tijdje samen door dus laat ik me maar blijven gedragen. Ik haal diep adem en zeg ‘dat ziet er toch echt anders uit, in mijn beleving speelt dat echt helemaal niet bij mijn zonnetje. Ik zou me kunnen voorstellen dat er sprake is van compensatiegedrag, immitatie wellicht ook, maar in de basis is dit een gezond kind. Dat zegt niet alleen mijn intuïtie maar ook de kinderarts waar ze onlangs nog was voor haar eczeemklachten.’ Ik ben de eerste om toe te geven dat ze op dit moment niet de gemakkelijkste is. Ze klaagt over pijntjes, ze kan erg aan je hangen en bij tijd en wijle is ze behoorlijk pieperig. Maar hé, kom aan, het leven van een 5-jarige kan hobbelig zijn als het op school niet botert met je juf en je thuis steeds de hete adem van je grote aspergerzus in je nek voelt.  

Ik voel mijn wangen kleuren en plots prikken de tranen in mijn ogen. Wat is dit voor gekkigheid dat ik hier mijn kind moet zitten verdedigen. Wat zit die juf nou te bazelen over therapie-zus en kruidenmedicijn-zo, ik wil dat kind helemaal niet veranderen. Ze is prachtig. Dat het niet vanzelf spreekt wat de beste aanpak is, betekent voor mij niet dat we per definitie het probleem bij het kind moeten zoeken. Wij volwassenen moeten toch ervoor zorgen dat een kind de ruimte krijgt om er te mogen zijn. Want daar gaat het over. ‘Weet je mam’, zei ze laatst, ‘ik weet zeker dat ik de stoutste van de klas ben.’ En haar klasgenootje dat mee-at beaamde dat. Juf houdt van structuur, van orde, van met zijn allen gelijk. Maar mijn dochter bruist van levensvreugd, stroomt over van ideeën en staat graag in de belangstelling. Thuis heerst noodzakelijkerwijs meer orde dan goed voor haar is, maar zo jong als ze is begrijpt ze al waarom nodig is. Ik snap ook wel dat ze op school moet luisteren maar is het echt nodig haar buiten het lokaal te zetten als ze bij het eten zit te fluiten?

Ik begrijp dat het moeilijk is voor de juf dat dit dametje niet gevoelig is voor haar autoriteit maar er zijn meer wegen die naar Rome leiden.  Vlinders passen niet in een rupsendoosje, dan gaan de vleugeltjes stuk. Geef haar de ruimte en geniet van haar kleurenpracht.

Er zijn 14 reacties

  1. jan krosenbrink

    Avatar van jan krosenbrink
    het formele van haar “dezelfde problematiek” lijkt op het bezweren/bevriezen van de vlindervleugels…
    op grond van de consistentie in je verhalen: desnoods een andere juf zoeken

  2. Alice

    Avatar van Alice
    oi! wat een verdrietig verhaal!!
    Wat moeilijk zeg…..

    Ik zou het het allerfijnste hebben gevonden als ik mijn gevoelens en gedachten, mijn visie op omgaan met kinderen, gewoon heel open en eerlijk bij de juf en de schoolleiding op tafel kon leggen, en als dat de verhoudingen ‘verziekt’ dan is dat niet mijn schuld, maar toont het gewoon aan dat ik inderdaad gelijk had in mijn vermoeden dat het hier geen incident beftrof maar simpelweg een lijnrecht tegenover elkaar staan wat betreft de visie op het juiste begeleiden van kinderen :))))

    Ik sluit me aan bij Jan, onderzoek de mogelijkheid, houd de mogelijkheid open, een andere juf te zoeken…

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Jan, precies en vooral ook niet verder kijken dan je neus lang is, hokjesgeest. Kíjk naar dat kind!
    @Alice, de spijker op zijn kop. Inmiddels heb ik de RT-er ingeschakeld als bruggenbouwer want we stonden teveel tegenover elkaar om er samen uit te komen. Dat helpt, een beetje. Het is moeilijk inschatten of het probleem opgelost is als ze na de zomer naar groep3 gaat of dat het ook nog met de Vrije School te maken heeft (die voor haar zus heel goed is maar voor haar misschien toch niet?). Dat proberen we nu uit te vinden.

  4. Anna

    Avatar van Anna
    Toen ik dit stukje las kreeg ik het vermoeden dat hier sprake was van een Vrije School en ja, je bevestigt mijn vermoeden in je antwoord op Alice.
    Heb zelf ook van dit soort blinde-koe ervaringen met VS leerkrachten.
    De school met als filosofie het kind te laten worden die het is; dan moet je op z’n minst toch wel mogen ZIJN die je bent en niet bij je wortels al uitgeroeid worden.
    Arrogante houding!
    Op onze Vrije School werden kleuters op de gang gezet als ze een windje lieten….En als ze een boertje lieten zei de juf “Pardon?”.
    De meest natuurlijke lichaamsreacties werden bestraft…Als je daar niet ziek van wordt.

    Het zou heel goed kunnen dat jou kind reageert op het starre binnen school met recalcitrant gedrag. En terecht!

  5. Voorzitter BOTS

    Avatar van Voorzitter BOTS
    Juf moet nog leren dat positief aandacht geven aan te bevorderen gedrag meer effectief is dan negatief aandacht schenken aan in haar ogen af te keuren gedrag. Goed voorbeeld doet goed volgen. Overigens ook zeer bevorderlijk voor de werkvreugde van juf zelf.
    @Anna, de vrije school? Je weet toch dat winden laten niet antroposofisch is? Steiner zelf deed het nooit.

  6. Mo

    Avatar van Mo
    Het is waar: een school kies je voor je oudste kind, en de tweede hobbelt er meestal gewoon achteraan. Waar mijn oudste lachend door de basisschool fietste, gedijde mijn jongste absoluut niet. Een andere school kiezen kan altijd nog hoor. Maar teveel verandering is misschien ook niet goed.

  7. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Anna, recalcitrant, dat zou best kunnen maar vooral ook wat jij zegt over mogen ZIJN. Deze juf was overigens geweldig voor mijn oudste dus het duurde even voordat ik door had wat er aan de hand was.
    @Voorzitter BOTS, 😉 en kom je even een cursus positief denken geven?
    @Mo, ik heb er nog wel bij stilgestaan maar het is wel een gedoe je kinderen op verschillende scholen en andere gezinnen doen dat toch ook niet en ach, dit fijne meisje zou zich overal wel kunnen goed thuis voelen, dacht ik toen. Zucht. Het is nu een serieuze optie om te wisselen, onderzoekt en behoudt het goede is het adigium dezer weken.

  8. Starry Night

    Avatar van Starry Night
    Mij geheel uit het hart gegrepen, sinds men mijn zoontje in groep 2 verdacht van ‘iets uit het autistisch spectrum’ omdat hij geen blokkenboot wilde bouwen (maar een ander kind het werk liet doen en er armzwaaiend bij stond) en zorgwekkende ‘grimassen’ trok (“Oh, bedoelt u die gekke bekken die hij trekt om mensen aan het lachen te maken….? Tja… eh… wij moeten daar dus altijd om…eh…lachen…”).

    Ik had gelukkig een om-dit-verhaal-schaterlachende kennis die bij het Riagg werkte en een testje regelde, waaruit bleek dat niets wees op iets zorgwekkends, en inmiddels gaat hij bijna naar groep 4 en draait mee als een trein. Maar – wat je zegt – een gemiddeld in het gareel lopend mens is hij nog steeds niet. En wiens probleem is dat inderdaad;-)?

    Reactie is geredigeerd

Laat een antwoord achter aan Anna Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *