“Mama gaan we op de fiets, alsjeblieft, please?” want ze heeft nét zonder zijwieltjes leren fietsen en dat voelt zo lekker groot. ‘Dat is goed meis, het is lekker weer en het lijkt me hartstikke leuk om met zijn drieën op de fiets te gaan. Wat leuk dat ga je voor het eerst zélf naar de stad fietsen. Stoer hoor!’ Mijn jongste springt een gat in de lucht en gaat meteen haar schoenen aandoen. “Nee! Niet met de fiets. Dat wil ik niet. Dan ga ik niet mee.” Oudste in de bocht, het zat erin. Maar ik laat me niet vermurwen en we gaan gewoon.

“Mama”, er klinkt een dun stemmetje achter me. Ik had eerlijk gezegd niet helemaal voorzien dat met zijn drieën naar de stad fietsen voorlopig betekent dat ik naast de jongste moet blijven en dat de oudste daarmee meer op zichzelf aangewezen is. Dat is natuurlijk inherent aan opgroeien, steeds meer zelf doen, maar dat ligt voor een angstig meisje zoals dat van ons soms nét even genuanceerder. “Mama, ik krijg een beetje buikpijn want dadelijk moeten we het spoor over, toch?” De spoorwegovergang is nog  250 meter fietsen dus ik kan nog even denken. Ting-ting-ting, saved by the bell. ‘Kijk de hekken gaan net dicht, dan hebben we alle tijd om er rustig naar toe te fietsen en straks over te steken.’ “Dan wil ik graag lopen” zegt ze en dat vind ik goed bedacht. We staan te wachten en omdat het een druk spoor is leer ik ze pas over te steken als de rode lichten gedoofd zijn. ‘Dus er kan nóg een trein komen, maar dat vind ik eng, ik wil dat niet, ik durf niet.’ “Liefie, als je netjes hebt gewacht en de rode lichten zijn uit dan is het veilig en kunnen we rustig oversteken.” De jongste stapt lekker stevig door, de oudste volgt aarzelend en in het midden probeer ik de boel enigzins bijeen te houden en het overige verkeer zo min mogelijk te hinderen. Ting-ting-ting en tot grote ontsteltenis van mijn meisjelief zakken de spoorbomen terwijl wij pas halverwege het spoor zijn. Damn, waarom nou? Waarom heeft dat kind dan ook telkens weer pech als we in de buurt van de trein komen. Jammerend haalt ze de overkant en we moeten al bukken om onder de bomen door te komen.

In de stad groeit de angst voor de terugreis ook al neem ik de tijd om de situatie rustig uiteen te rafelen en stap voor stap helder af te spreken hoe we het doen. Een spreekverbod over deze kwestie is vervolgens de enige manier om het loopje te doorbreken.

Onderweg naar huis zegt ze nog “mama, kunnen we niet op een andere manier naar huis” en ze is bereid daar twintig kilometer voor om te fietsen, maar nee, het spoor ligt er tussen en we moeten er overheen. Bovendien is het belangrijk om deze angst – die buitensporige vormen begint aan te nemen – niet verder te voeden door vermijdingsgedrag te belonen. Dan zegt haar kleine zus ‘als jij bang bent mag mama wel naast jou fietsen’ en de engel werpt mij een stralende blik toe. Wat is dat wijffie toch in-en-in-goed, en dapper en wat snapt ze goed wat haar zus nodig heeft. En zo spreken we het af, ik ga vlak voordat we bij de spoorwegovergang komen naast de oudste fietsen en stuur de jongste wiebelend vooruit. Zwiep-zwap doet haar hoge vlag en ze hobbel-de-bobbelt over de rails. De oudste heb ik naast me, stevig bij de schouder en als een volleerde Boeddha zend ik rustsignalen naar het gespannen lijfje. 

We halen het, natuurlijk halen we het. Maar wanneer we ons pleintje opfietsen barst mijn jongste meisje in tranen uit. Mijn kleine meid die zo stoer en dapper was, breekt in het zicht van de veilige haven. Ze had zich denk ik een andere eerste zelfstandige fietsrit voorgesteld. Dit was iets teveel gevraagd. 

Sorry lieve schat.

Er zijn 11 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Ze kreeg heel veel dikke knuffels en vette complimenten van me, reken maar! En de oudste een welgemeend ‘goed gedaan’ (niet teveel benadrukken dat het een grote prestatie is, dan gaat ze denken dat de angsten reëel zijn). Overigens heeft de oudste gezegd NOOIT meer over het spoor te gaan, dus we zijn voor eeuwig gedoemd aan deze kant te blijven 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *