We hebben een huisje gekocht in Frankrijk. Nou ja, een huisje, een houten chalet op een kasteelcamping. We hopen dat het de goede mix gaat worden van vertrouwd, afwisseling en avontuur en dat de vakanties daarmee minder moeizaam verlopen. Het is alleen wel een dikke dag rijden omdat ik graag een plek wil met een redelijke zonnekans. Dat hebben we nog nooit gedaan met de kinderen. Ik laat foto’s zien van het huisje, we bekijken samen de website van de camping en ik vertel dat we echt een hele dag in de auto gaan zitten. De héle dag. En dat we 3 keer stoppen, twee keer kort en één keer lang, om te rennen en lekkere broodjes te eten en gymnastiekoefeningen te doen. Grote gretige ogen kijken me aan en ik zie dat ze het een spannend maar ook overzichtelijk avontuur vindt. Want de auto, die kent ze en de begrenzing die daarmee samenhangt ervaart ze als prettig. Mijn meisjelief weet zichzelf heel moeilijk te vermaken behalve in de auto, en in bad. Dat houdt ze urenlang vol. “Mag slaappop ook mee?” ‘Natuurlijk mag die mee’ en dan is het goed. Want waar slaappop is daar is het goed. 

Middagspits op de peripherique van Parijs. De zon brandt op de auto, we gaan stapvoets voorwaarts met de ramen wagenwijd open. Het gaat goed, de stemming is up en als we voorbij Parijs zijn gaan we de beloofde lange stop maken. ‘Kijk dáár, de Eiffeltoren!’ maar omdat ze niet weten hoe die eruit ziet missen ze ‘m. Geeft niks, we gaan hier nog vaker langskomen. Ik krijg er vertrouwen in, ik word allengs rustiger en met twee vingers aan het stuur manouvreer ik ons door het verkeer. Dan opeens een ijselijke kreet “Maaaam”, ik schrik maar roep mezelf meteen tot de orde, er kán niets ernstigs aan de hand zijn want we zitten gewoon met zijn allen in de auto en kunnen nergens heen. “Mama, mama, slaappop!!!” ‘Wat is er liefie, is slaappop gevallen, pak ‘m maar gewoon van de grond’ “Neeee, hij ligt buiten!!!” ‘Buiten?’ , denk ik nog, ‘dat kan niet, we zijn binnen.’ “Hij is uit het raam gevallen” en haar gesnik gaat over in gierende uithalen die door merg en been gaan. 

Dit vraagt om onmiddellijke actie, want, tik-tak-tik doen de hersenen, want vakantie zonder slaapop dat wordt een drama. Even flitst er door me heen dat het misschien een uitgelezen moment is om haar van haar verslaving aan dat vod af te helpen maar meteen zie ik de inspanning die dat voor ons gaat betekenen, een vakantie in het water en een nieuwe plek die geassioceerd gaat worden met ellende terwijl we ons daar voor langere tijd mee willen verbinden. Dus *BOEM* ik trap op de rem en zet de auto op de vluchtstrook. Ik ben blij dat er file is, dat geeft me een kleine kans op succes. Ik ren terug, speurend naar een rood mutsje op zwart asfalt. Verbaasde blikken van fransozen negerend. Dáár! Hij ligt op de stippelstrook tussen de eerste en tweede rijbaan. Als ik de eerste rij tot stoppen weet te dwingen zou ik erbij kunnen. Met mijn allervriendelijkste dwingende glimlach kijk ik de bestuurders aan en steek als een volleerd verkeersagent mijn hand omhoog. Full stop, gelukt! Ik gris het stukgeknuffelde lappenpopje van de weg, dank de automobilist met een gracieuze buiging en sprint terug. Ik ben voor eeuwig de held van mijn dochter.

Er zijn 20 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @ allen, Het ging zo flitsend snel, dat ik pas begon te bibberen toen ik weer achter het stuur zat…

    @ margriet, de reis verliep fabelachtig goed en de vakantie was het begin van een goede nieuwe gewoonte, daarover volgt vast nog meer een andere keer. Fijn dat je geholpen bent met autsider!

  2. Klaverblad

    Avatar van Klaverblad
    Mijn dochter verloor uit haar knuffel in de Zwitserse Alpen, op 2900 meter. We moesten hem ophalen, anders kon ze niet slapen.
    Mijn vrouw loopt nog te zoeken…

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Hm, ik voel me wat ongemakkelijk, ik schrijf dit niet ter meerdere eer en glorie van mezelf. Is dat naïef? De meeste mensen reageerden destijds trouwens anders op dit verhaal en verklaarden me voor gek, is er toch nog evenwicht 😉

    @ Klaverblad, drama! Misschien is deze https://www.knuffel-alarm.nl een tip? Diezelfde reis waren we trouwens de knuffel van de jongste vergeten, vergeten! Maar die liet zich troosten met een nieuwe zachte zoetrose knuffelbeer, dat zou bij de oudste niet hebben gewerkt.

    @ ans, een paar maanden later raakte hij onverklaarbaar kwijt. Het kostte drie weken om haar te leren zelfstandig in te slapen. Ik was heel trots op d’r en toen, twee weken later dook ie onverwacht op…

  4. jan krosenbrink

    Avatar van jan krosenbrink
    “ik schrijf dit niet ter meerdere eer en glorie van mezelf”

    Op het moment dat je het publiceert, is er ook een lezer die daar een mening over heeft, of je dat nu lullig vindt of niet

  5. Oliphant.

    Avatar van Oliphant.
    Oei, ijskast, mijn michieltje moest altijd een paar maal plassen, maar dan zo ongelooflijk nodig, dat vergelijkbare teferen zich hebben afgespeeld. Moeder zei dan, nou nog even niet, waqarna vader de vluchtstrook opreed en hem uit de auto hielp. En dan weer terug tussen die voortsuizende auto’s.
    Overigens zat je met 2 kids in de auto en alles gaat over die ene. Vertel eens wat over dametje twee? Hoe is die> Leuk, een eigen plekje in het Franse. Ik ga volgende week lekker tuinieren, het schijnt mooi te worden. Wij hoeven maar 600 km. af te leggen. En jullie? Groet.

  6. marsjan

    Avatar van marsjan
    Hartstikke goed!! En het uitgelezen moment om van knuffelverslaving af te komen….neejohhhhhniedoen!! Zoon is nu 15 (slaaptmetSnuffiekonijnophoofd), dochter is 12 (slaaptmetWoodstockvogelopbuik)… Zalig!

  7. oliphant

    Avatar van oliphant
    Kinderen, je moet er veel voor over hebben, maar meestal gaat dat vanzelf, uit liefde.

    De noodstops die ik langs de autoroute heb gemaakt omdat zoontje moest plassen zijn legio.

    Leuk dit nu toch even te lezen. Nog plezier van het Franse bezit? Ja toch, mag ik hopen.

    Groet, O.

Laat een reactie achter op Anna Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *