Samen met de jongste zit ik een boterhammetje te eten na schooltijd. We kletsen genoeglijk over ditjes en datjes, geen wolkje aan de lucht. ‘Waar is grote zus eigenlijk?’ “Die is eerst dansen en gaat dan mee naar een vriendinnetje.” ‘Oh gelukkig.’ “Huh? Hoezo, wat heb je voor plannen?” ‘Nou niks maar ik wou dat mijn zus hier niet meer woonde. Blijft zij nou altijd mijn zus? Blijft ze altijd zo stom?” Oef, dit valt me rauw op het dak, zo helemaal uit het niets. En in een flits van een seconde probeer ik uit te zoeken of dit een gewoon geval van zussenhaat is, of dat er meer aan de hand is. 

“Hebben jullie ruzie gemaakt?” ‘Neuh, maar ze doet gewoon altijd zo stom. Zij wil altijd alles bepalen en ze doet altijd zo boos. Ik wou gewoon dat ze hier niet meer woonde.’ Ik haal – onhoorbaar, onzichtbaar – heel diep adem want ik snap het zo goed maar ik wil dit ook helemaal niet horen en ik doe zo verschrikkelijk mijn best om de jongste in de luwte te houden maar ze ontkomt er natuurlijk niet aan dat ze een aspergerzus heeft. “Tja, dat is wel zo hè dat ze vaak boos is. Dat is wel jammer. Ze is een beetje anders, dat is soms lastig voor jou maar ook jammer voor haar.” ‘Ja en daarom wou ik dat ze hier niet meer woonde’ komt het uit haar tenen. “Lieverd ik snap het wel maar toch vind ik het niet leuk dat je dat zegt. We horen bij elkaar en dus mag iedereen hier zijn. En alle zusjes vinden elkaar wel eens niet leuk, dat hoort er ook bij.” ‘Maar mam’ zegt ze dan ‘heeft ze dan misschien ADHD? Net als in dat liedje van Kinderen voor Kinderen?’ Ik schiet in de lach en tegelijkertijd realiseer ik me dat dit kleine meisje heel goed begint te snappen dat haar zus een bijzondere gebruiksaanwijzing heeft.

Einde van de middag. Beide meisjes zijn weer thuis en het is koek en ei. Dan plotseling, als donderslag bij heldere hemel, oudste in mineur. Ze is boos, mept om zich heen, snauwt en grauwt dat het een aard heeft. Ik trek haar op schoot en houd haar stevig vast, dat wil soms helpen om haar wat meer bij zichzelf te krijgen. En ja hoor. Snikkend roept ze uit ‘Ik ben eigenlijk zo -’ abrupt kapt ze zichzelf af en ze fluistert ‘ik durf het gewoon niet te zeggen, ik kan het niet zeggen.’ “Toe maar meisje, je mag altijd alles tegen me zeggen.” ‘Ik ben zo…,’ en ze hapt naar adem ‘zo jaloers op kleine zus!’ “Huh? Hoe dat zo?” ‘Nou zij kan gewoon naar de tandarts want ze is nooit bang en ze durft in het donker naar boven en ze is niet bang voor honden en andere dieren. En zij heeft veel goeier-der vriendinnen en iedereen wil altijd wel met haar spelen en mij pesten ze en niemand vindt me aardig in de klas. En ik doe altijd zo boos en dat vind ik niet leuk.’ Het verdriet schokgolft door haar lijfje, haar dikke warme tranen druppen op mijn hand. Ik ben er stil van, ik hou haar vast, ik luister en zoek koortsachtig naar de goede invalshoek voor een reactie. En dan zegt ze ‘wat denk je mam, zou ik ADHD hebben?’

Er zijn 16 reacties

  1. Marlis

    Avatar van Marlis
    Je zou haast zeggen: ja schat (tegen allebei), dat is het! (en dat dán alles weer goed is 😉

    Je doet het fantastisch! Dat is het enige wat ik je kan zeggen. Ik heb al zoveel twijfels soms bij mijn eigen kinderen zonder benoemde gebruiksaanwijzingen 🙂

  2. K

    Avatar van K
    Knap, hoe je ermee om gaat! En moeilijk om kinderen zo samen goed te begeleiden en toch ieder in zijn eigen waarde te laten. Misschien zijn er therapeutische mogelijkheden voor je oudste om de ontwikkeling van sociale vaardigheden te ondersteunen?

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Marlis, de spijker op zijn kop, en met een toverstokje erbij…

    Het is dat de buurjongen gediagnostiseerd is als ADHD want ik had bijna ja gezegd. Toen ze er de volgende dag weer over begonnen heb ik gezegd. ‘Niet precies maar wel zoiets’. “Hoe heet dat dan mama” vroeg de oudste wijsneus, en daarop heb ik gezegd dat ik dat niet precies weet en dat ook niet belangrijk vind. Ze is een beetje anders en wat sneller bang en daar proberen we haar bij te helpen.

    En weet je Marlis, kom maar op met die twijfels, zouden meer ouders moeten doen!

    @K dank je! We zijn inmiddels ‘op stap’ met de oudste. Beetje bij beetje bericht ik daarover in o.a. Diagnose, wordt vervolgd.

  4. Eline

    Avatar van Eline
    Hoi IJskastmoeder, bijzondere moeder. Dat was een ontzettend heftige dag voor je. En de kids. Wat een verdriet. Misschien is het eigenlijk wel goed dat allebei je meisjes iets hebben uitgesproken dat hen al zo lang dwars zit. ‘bespreekbaar maken’ lijkt zo’n modeterm, maar soms is het goed als je over iets gewoon kan praten. Ook goed, hoe je er de volgende dag over gepraat hebt. Neem in bewondering mijn petje voor je af.

  5. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Woudje, dank je wel en graag gedaan
    @Eline, het is nu zoeken naar hoe ik de dingen moet benoemen. Oudste is zo’n flapuit… Maar het is wel duidelijk dat ze op zoek zijn om het een naam te geven, het keert sindsdien telkens weer terug. Dank voor je petje 😉

  6. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Galadriel (welkom!), ik ben inderdaad blij dat ze hun hart durven luchten. Voor de oudste is het overigens een nieuwe ontwikkeling dat ze zo goed bij haar gevoel kan komen en er woorden aan weet te geven. Daar ben ik ontzettend blij mee, het biedt weer nieuw perspectief.

    @mmh, ik hoop dat ze het over 10 jaar nog steeds doen…

  7. Zilver

    Avatar van Zilver
    Het is een vak apart om moeder te zijn, maar jij levert hier weer vakwerk, vakwerk met liefde, ik hoop dat je het vol kunt houden om de kinderen zo te begeleiden, een kind dat anders is, vergt heel veel van alle ander gezinsleden en vooral van de moeder, maar op prachtige wijze belicht je ook het kind waar het om gaat, we vergeten maar al te vaak hoe moeilijk deze lieverdjes het hebben, dikke kus voor jullie allemaal.

  8. Ans

    Avatar van Ans
    Daar zit je dan, met je goeie gedrag en je onmetelijke liefde voor allebei. Door merg en been gaat het soms. Pfff! ’t Is niet makkelijk.

    Weet je dat er een site is, speciaal voor broertjes en zusjes van kinderen die iets mankeren? Misschien vind je er nog iets van je gading op: http://www.brusjes.nl

    Enne, volhouden! De kinderen kunnen blij zijn met een moeder zoals jij.

  9. Pingback: Woede | Kientjes's Blog

Laat een antwoord achter aan Eline Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *