“Wát zeg je?” Ik sta met mijn oren te klapperen als de nieuwe oppas me vertelt wat mijn oudste haar allemaal op de mouw gespeld heeft. Misschien naïef van me, maar ik dacht dat ik deze 19-jarige PABO studente wel op mijn dochter kon loslaten zonder al te gedetailleerde instructies. Ik bedoel, hoe ingewikkeld kan het zijn een kind in bed stoppen? Ze is er tot tegen tienen mee zoet geweest… Fout ingeschat dat dit meisje – omdat ze voor […]
Het begint met een klein schrammetje bovenaan haar neus, dichtbij het oog. Te onbeduidend om aandacht te geven, geen idee hoe het ontstaan is. Een week later is het nog niet genezen, sterker, het is groter geworden dan het eerst was. Een mooi ovaal roodbruin korstje zit erop dus het zal binnenkort wel over gaan. “Hela, niet aankomen, zo krab je het kapot” zeg ik weer een week later als ik haar betrap. Dat duurt nu toch wel lang, zo’n onschuldig […]
De TOG is afgewezen. ‘Weliswaar is vastgesteld dat uw dochter gehandicapt is en meer dan gemiddelde zorg behoeft maar niet in die mate waarin de wet TOG beoogt.’ Waarvan akte. Of ik heb het niet in tien minuten voor elkaar gekregen duidelijk te maken hoeveel extra’s we doen voor dit meisje of de zorg die wij geven staat niet in verhouding tot de mensen wie de TOG wel toekomt. Dan valt het dus gelukkig allemaal nog wel mee bij ons? […]
“Volgende week mag ik mijn kleiwerkstuk mee naar huis nemen. Het moet eerst nog drogen.” Mijn oudste zegt het met een mengeling van trots en nors en sluit het onderwerp daarmee meteen af. We komen net terug van haar bezoek aan de kunstzinnig therapeut dus ik probeer nog ‘Goh leuk, ik ben benieuwd! Wat heb je gemaakt?’ Maar daar komt alleen een “dat zie je volgende week wel” op terug. Even denk ik weer terug aan de keer dat ze […]
‘Vergeten jullie niet dat haar cognitieve kant haar kracht is? Wanneer ze daar succeservaringen mee opdoet versterk je ook haar zelfvertrouwen.’ In het oudergesprek waarmee de paardentherapie wordt afgesloten zegt de therapeut het als een bijzinnetje. In eerste instantie reageer ik met mijn standaardriedel, dat het leven over balans gaat, dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de cognitieve kant maar dat juist de sociaal-emotionele zaken ontwikkeld dienen te worden. Maar opeens voelt mijn verhaal niet langer kloppend. […]
‘Mam kijk eens, kijk nou, mama, kijk dan wat ik kan met de diabolo’, voor de vierentwintigste keer wil ze hetzelfde trucje laten zien, ik ga stug door met opruimen. ‘Mama waarom is die stomme zus nu nog steeds met ons nichtje aan het spelen, ik wil dat ook.’ Ze heeft het meisje de afgelopen 24 uur zowat opgevreten en het speelt nu net een kwartiertje boven op de kamer van mijn jongste, maar rupsjenooitgenoeg verdraagt het niet. Dat maakt […]