‘Wat is dat voor rare code op de familiekalender; 16u M-t? Oh jeminee het is alweer zover, meisjelief moet naar de tandarts. Diezelfde dag gaan ze met de klas naar de schaatsbaan om de verjaardag van de juf te vieren. Diepe zucht, dat wordt een drama. Aan de andere kant, dan is ze dus om half 3 uit, dan kunnen we theedrinken, het haar vertellen en meteen vertrekken. Dat is zo gek nog niet.’ Razendsnel tik-takken de gedachtes en overwegingen […]
“Mag ik haar eten geven?”, zegt ze op een dag. En natuurlijk mag dat. De poes draait om haar benen, dat doet haar dansen van ellende en toch zet ze door. Ik zie haar schutteren met het etensbakje in haar handen. Hoe krijg je dat op de grond als de poes zo om je heendraait? “Mama, haal jij de poes even weg dan kan ik het eten neerzetten.” En natuurlijk leid ik de poes even af en hoppekee daar staat […]
Moppen zijn aan mijn achtjarige oudste niet besteed. De ongerijmdheid ontgaat haar, of de dubbele bodem – het blijkt nog helemaal niet eenvoudig om een mop leuk te vinden. Maar als er dan eentje is die na veel gevraag en uitgeleg wél aanslaat, dan horen we hem uiteraard uitentreuren. Daarbij brengt ze graag zelf wat aanpassingen aan in de verteltrant: “Jantje en Nogeenkeer (da’s een naam dan hè) zitten in een boot. Jantje valt eruit (zonder de hand van Nogeenkeer […]
Enigzins gespannen stap ik over de drempel. Ik kan niet helpen dat ik op mijn hoede ben, deze spreekkamer blijft voelen als een examen mondeling (écht ik heb de boeken wél gelezen), ik kom er steevast centimeters kleiner binnen dan genoteerd staat in mijn paspoort. Met een gamuseerd lachje om haar mond ontvangt de kinderpsychiater me. Het half uur daarvoor heeft ze met mijn oudste gesproken over de stemmen in haar hoofd en zo te zien stemt het nabeeld haar […]