‘Mama, ik weet niet of ik later kinderen wil want dat lijkt me hartstikke moeilijk.’ Ach, de lieverd. Ik geloof niet dat ik me daar op 11-jarige leeftijd mee bezighield. Het is ook hartstikke moeilijk om kinderen groot te brengen, of nou ja, de een laat zich wat gemakkelijker ‘lezen’ dan de ander maar als ze zichzelf als referentie neemt kan ik me voorstellen dat het hoofdbrekens geeft. ‘Je hoeft dat nu nog niet te weten hoor, en als je geen kinderen wil is dat ook goed’, probeer ik haar gerust te stellen.
‘Maar als mijn man dan wél kinderen wil?’ ‘Tja, dat kan natuurlijk, maar kinderen krijgen doe je alleen als je het samen eens bent. Soms is de één er eerder aan toe dan de ander, maar dan overleg je daarover. Dat beslis je meestal niet in een dag of een week, dat duurt soms wel een jaar of nog langer.’ Vol ongeloof kijkt ze me aan, het idee dat je daarover van gedachten kunt veranderen lijkt haar onwaarschijnlijk. ‘Misschien vind je wel een man die ook geen kinderen wil, dat zou handig zijn.’
De frons op haar gezicht verdwijnt niet. Ik gooi het over een andere boeg: ‘Wat lijkt je zo moeilijk aan kinderen?’ ‘Kinderen hébben lijkt me niet zo moeilijk’ zegt ze tot mijn verbazing (ik zat blijkbaar op een verkeerd spoor) ‘maar dat bevallen en dat vrijen, dat lijkt me zo eng, dat wil ik allemaal niet.’ Met een vies gezicht wijst ze op haar kruis, ze rilt over haar hele lijf. ‘Dat past toch helemaal niet, hoe moet dat nou?!’ Oh ja, daar hebben we het al vaker over gehad. Ze laat zich niet met een kluitje in het riet sturen, dat weet ik inmiddels. De boekjes van Martine Delfos heeft ze verslonden en ook even hard weer terzijde geschoven want ‘daar heb ik niks aan’. Dus ik leg het nog ’s uit, zo concreet mogelijk zonder al te plastisch te worden. Het beeld van het elastiekje en de ballon die ver kunnen oprekken is haar blijkbaar niet expliciet genoeg want op het einde van mijn uitleg zegt ze: ‘Ik vind het toch moeilijk om me dat voor te stellen, zou ik misschien een keer kunnen kijken als jij en papa vrijen?’
‘Mama, kom je nog even bij me liggen, ik wil met je praten.’ Zo’n expliciete uitnodiging krijg ik zelden dus ik grijp de gelegenheid met beide handen aan. ‘Doe de deur maar even dicht, ik wil je onder vier ogen spreken.’ O, dat klinkt ernstig, ik ben benieuwd waar ze mee komt. Ik klim in haar hoge bed, maan haar plaats voor me te maken en verwachtingsvol vlei ik me naast haar neer. ‘Mam, wat ik je vragen wilde. Het is misschien een beetje gek maar ik wil dat echt heel erg graag weten. Hoe moet je zoenen?’ Ze bedoelt waarschijnlijk geen kus op de wang, oef kleine meisjes worden groot. Hoewel, negen jaar is ze, ik mag hopen dat ze nu nog niet achter schuurtjes staat te zoenen.