Positief

pilletjesZe is misselijk, heeft hoofdpijn en wil nu helemaal niet meer onder haar deken op de bank vandaan komen. Wat een ellende om met dit soort medicijnen te starten; je krijgt eerst de bijverschijnselen voordat je merkt of en hoe het in positieve zin gaat werken. Ze huilt twintig minuten hartverscheurend met gierende uithalen, alleen maar omdat het rekenen op school te moeilijk zou zijn. Dat is niet nieuw, dat kennen we van de afgelopen weken. ‘Ach, wat zou lees verder

Kortste dag

kortste dag klAls om tien voor zeven de wekker gaat kruip ik nog iets verder onder de dekens. Brr, wat is het koud en donker, mag ik nog even blijven liggen alsjeblieft? In de woonkamer laat ik deze decemberweken dag en nacht de kerstlampjes branden. Dan oogt het ’s ochtends wat vriendelijker als we beneden komen. Het helpt een klein beetje in de strijd tegen de donkere dagen. En met zijn allen onder een dekentje op de bank films kijken is lees verder

Zachte heelmeester?

zachte_heelmeesters‘Mama, eigenlijk wil ik niet, ik wil bij jou blijven. Mag dat? Alsjeblieft?’ Onder haar dekentje op de bank kruipt ze dicht tegen me aan, nog dichterbij. Terwijl ik mijn arm om haar heensla golft de wanhoop door mijn lijf. Ik wil er zo graag voor haar zijn nu ze het zo moeilijk heeft, maar ik wil ook héél graag dat ze naar het logeerweekend gaat. Zodat ik tijd heb om weer moed te verzamelen. Om er voor haar lees verder

Koor

Ik loop door de stad, op weg naar mijn koor. De donderdagavond heb ik heilig verklaard, wat er ook gebeurt, die avond ga ik zingen. Maar vandaag loop ik met lood in mijn schoenen. Het gesprek met de kinderpsychiater laat me niet los. Eigenlijk was mijn vertrek zojuist één groot pleidooi voor haar suggestie om met medicijnen te starten. Mijn oudste klampte zich huilend aan me vast toen ik wilde gaan en mijn map en standaard inpakte. ‘Je mag niet lees verder

Medicijnen

Daar zitten we weer. Wat een verschil met het adviesgesprek van vijf jaar geleden. Ik voel me zoveel sterker geworden, alsof ik gegroeid ben in mijn rol als ouder van een kind dat niet volgens de boekjes grootgroeit. Ik ben benieuwd of de bevindingen van de kinderpsychiater overeenkomen met wat wij dagelijks thuis ervaren. Deze keer was het diagnosetraject immers vooral bedoeld zodat zij ons en onze dochter leren kennen en niet zozeer omdat wij met de handen in lees verder

Winterdepressie

‘Mama, kom je bij me zitten?’ fleemt ze met een klein stemmetje. ‘Tuurlijk lieve schat, ik kom er zo aan.’ Ik verzamel wat dingen te doen en installeer me op de bank, onze lekkere grote leefbank waar we wel met zijn zessen languit op kunnen liggen en hangen. Met de hocker die nooit meer van zijn plaats gaat omdat iedereen met de benen omhoog wil. Daar liggen we weer. Zij onder een dekentje, dicht tegen me aan gekropen, haar hoofd lees verder

Zwart

Kwart voor zeven in de ochtend, wat is het nog donker, het lijkt wel nacht. Mijn oudste ligt in diepe rust. Haar lange haren liggen als versgegooide mikado om haar hoofd gestrooid. Ik knip een lampje aan. Ik draal nog wat al is daar is eigenlijk geen tijd voor. Met een diepe zucht zet ik mij naast haar op het bed. Stevig aai ik dat alsmaar groter wordende lijf met de stille hoop dat ik haar zo kan helpen een lees verder

Buikpijn

‘Mama, au, ik heb zo’n buikpijn ik hou het niet meer uit. Au au au wat moet ik nou doen?’ Vanuit het niets begint het weer. Nu al en paar dagen achter elkaar, telkens ergens tussen half zes en zes. Ik weet vrijwel zeker dat er niks aan de hand is. Of nou ja, niks. We zijn van school veranderd, het huis staat te koop, het schooljaar is weer begonnen… Noem dat maar niks. Witjes zit ze tegenover me, haar lees verder