En wij dan? III

Ik ben grootgebracht met het idee dat je nooit, echt nooit, twee keer op dezelfde plek vakantie gaat houden. Dat doe je gewoon niet. Dat is voor saaie mensen, voor die zonderlingen zonder ondernemingsdrang, onavontuurlijke geesten. Erg lang stonden we er bij ons thuis niet bij stil, we konden er niets bij voorstellen dat je op die manier een boeiende vakantie zou kunnen hebben.

En toen kreeg ik een dochter met wie elke vakantie een drama was. Niks samen gezellig … lees verder

Diagnose VI

De psychiater kijkt me bevreemd aan als ik alleen binnenstap. “Is uw man niet meegekomen?” Ook bij het tweede gesprek met de psychiater kan mijn geliefde er niet bij zijn. Hij is drie dagen daarvoor uit Amerika teruggekomen en ligt nu met een keelontsteking in bed. Ik voel me aangevallen, al bedoelt ze dat waarschijnlijk niet zo en is het mijn eigen onzekerheid. Ja, ik heb misschien wel een beetje een niet al te aangepaste man, in ieder geval geen lees verder

Dansen II

Zo snel als verantwoord is scheur ik naar Anne’s huis, het is gelukkig dichtbij. Eén blik op het huis leert me dat er niemand is dus ik kan me alvast instellen op de reactie van mijn oudste als ze dadelijk teleurgesteld is dat er niemand komt opendoen. ‘Ze zijn er niet. Wat moet ik nou doen? Ik weet niet of ik alleen durf. En als er nou niemand komt die ik ken?’ “Dat kan ik me bijna niet voorstellen. Het lees verder

Dansen I

‘Waar blijft ze nou? Ze zou er toch om half drie zijn? Dadelijk komen we nog te laat.’ “Lieverd, het is pas kwart over twee, ze komt vast zo. Ga alvast maar je schoenen aantrekken dan rijden we weg zodra Sarah er is.” ‘Hoe ver is het rijden dan mam, komen we wel op tijd dan?’ “Ja hoor, dat gaat lukken. Het is tien minuten in de auto, dan even parkeren en dan wandelen we er zo naar toe.” ‘Maar lees verder

Zusjes III

Samen met de jongste zit ik een boterhammetje te eten na schooltijd. We kletsen genoeglijk over ditjes en datjes, geen wolkje aan de lucht. ‘Waar is grote zus eigenlijk?’ “Die is eerst dansen en gaat dan mee naar een vriendinnetje.” ‘Oh gelukkig.’ “Huh? Hoezo, wat heb je voor plannen?” ‘Nou niks maar ik wou dat mijn zus hier niet meer woonde. Blijft zij nou altijd mijn zus? Blijft ze altijd zo stom?” Oef, dit valt me rauw op het dak, lees verder

Het Lijf IV

Pas toen mijn jongste wekenlang het telkens weer op een brullen zette zodra we buiten waren viel bij mij het kwartje; dat kind heeft het koud. En ik schaamde me diep. Maar ik was het niet gewend. Mijn oudste heeft het nooit koud, ook niet warm trouwens. Dus toen zij een baby was vond ik dat gemiep met mutsjes, sjaaltjes,maillotjes, sokjes en wollen hemdjes maar aanstellerig gedoe van overbezorgde ouders. Mijn meisje trok ik gewoon een jas aan en huppekee lees verder

Naar de tandarts III

Het is weer tijd om naar de tandarts te gaan. Voor een gewone halfjaarlijkse controle. Maar laat dat gewone maar weg. Toen ik de laatste keer de afspraak op de familie-agenda zette was ik me nog niet voldoende bewust dat het leesonderwijs in groep 3 mijn meisje een half jaar later alles zou doen spellen wat van haar gading is. Op het moment dat we de maand omslaan snelt ze toe om te kijken wat haar allemaal te doen staat. lees verder

School III

Juf vraagt zich af waarom dochterlief bij het klassikaal (hardop) rekenen tot de beste behoort maar bij het zelfstandig werken niet vooruit te branden is. Ze krijgt net al de andere goede rekenaars werkbladen waarmee ze zelf aan de slag mogen. Dat doet meisjelief wel, en alles wat ze maakt is correct, maar hopeloos traag. Aldus de juf. “Je mag wel iets meer afmaken hoor, zeg ik dan. En dan kijkt ze me aan met een verbaasde blik en lees verder

Vriendjes IV

Mijn meisje is zo trouw, zo verschrikkelijk onaards niet-meer-van-deze-tijd-hondsloyaal. Dat zat er al vroeg in. Ik weet nog goed wanneer dat voor het eerst goed tot me doordrong. Ze is 3,5 en stapelgek op de dochter van mijn vriendin. Een meid die 3 jaar ouder is en die het heerlijk vindt om met zo’n kleintje rond te sjouwen en zich groot te voelen. Al zien ze elkaar niet veel want we wonen 150 km uit elkaar. Die paar keer per lees verder

Diagnose V

Van neerdwarrelen komt niet veel terecht, mijn hoofd zit te vol. Heb ik nou wel de juiste dingen gezegd, ben ik niks vergeten, heb ik ook wel positieve verhalen verteld, wat moet ik de volgende keer vooral benadrukken? Maak ik alles niet te groot, is de problematiek van mijn dochter wel op zijn plaats bij de psychiater, wat doen deze onderzoeken met mijn meisje, had ik niet eerst zelf moeten gaan praten? Vragen, vragen, vragen tollen door mijn hoofd. lees verder