Dieren I

“Papa, mama! Waar is het poesje?!” Het is zeven uur ’s ochtends, sinds een week of drie is dit de standaardwektekst. Haar eigen slaapkamer is gebarricadeerd om te voorkomen dat de poes er binnenstapt. Terwijl ik aan het tafel dekken ben voor het ontbijt hoor ik vervolgens een voorzichtig “is het veilig?” en dat betekent dat mijn meisje voor de kamerdeur staat die ze niet meer zomaar open durft te doen. “Oe! Ik schrik me een hoedje” roept ze uit lees verder

Zusjes VII

Daar sta ik weer, bij de dames in Bussum op de stoep. Amper een jaar geleden waren we hier met de oudste, op zoek naar wat er toch met haar aan de hand was. Ze maakten een prachtig verslag en ik zei nog ‘dat zou je ieder kind gunnen dat er zo goed naar gekeken wordt’. Maar ja, dat doe je niet zomaar en het kost ook nog een flinke smak geld. Toch sta ik er nu weer, met onze lees verder

Inzichten IX

Ze is dwars, ze is boos en ze belaagt haar zus aan de lopende band. Ik deel waarschuwingen uit, zet haar op de gang, laat haar ’s morgens terug naar boven gaan met de opdracht met haar goede been uit bed te stappen en elk verzoek klinkt inmiddels als een commando. Er is al dagenlang geen land mee te bezeilen en er gloort geen hoop aan de horizon. Of, wacht eens even, wat doemt daar in de verte op. Natuurlijk, lees verder

Dagelijks leven III

“Mama weet wat er net gebeurde toen ik, ma-ham, mama…” Zo goed en zo kwaad als het gaat richt ik mij op mijn gesprekspartner en blijf stoïcijns doorpraten. Oudste staat erbij en tettert er dwars doorheen. Met een handgebaar probeer ik haar woordenstroom te stoppen. Zij vat het op als aandacht en begint opnieuw “mama weet je wat er net gebeurde toen ik-” Zo terloops mogelijk zeg ik rustig en beslist ‘even wachten meisje, ik ben in gesprek en zometeen lees verder

Zusjes VI

“Zou het niet zo kunnen zijn dat er sprake is van dezelfde problematiek als bij haar zus” oppert de kleuterjuf van mijn jongste. Ik twijfel even tussen van mijn stoel vallen of ontploffen maar we moeten nog een tijdje samen door dus laat ik me maar blijven gedragen. Ik haal diep adem en zeg ‘dat ziet er toch echt anders uit, in mijn beleving speelt dat echt helemaal niet bij mijn zonnetje. Ik zou me kunnen voorstellen dat er sprake lees verder

School VII

“Hoe gaat het op school met je oudste?” Er flitst vanalles door mijn hoofd. Hoe het gaat, eh, wat – ik sta met mijn mond vol tanden. “Ze zit nog lang niet op nivo hè, met lezen?” voegt het familielid er nog aan toe. Ik weet het niet, of nou ja, ik weet het wel en het valt best mee maar ze heeft er een broertje dood aan dus ze demonstreert haar leeskunsten liever niet. Een echt lezer zal het lees verder

Inzichten VIII

“We hebben vandaag toch ijs als toetje?”, jubelt mijn oudste. ‘Oeps, sorry, ik heb het gisteravond helemáál opgegeten, ik had zó’n zin in iets lekkers’ zeg ik schalks. Woedend stuift ze op, ze kan me wel aanvliegen. “Dat is niet eerlijk!” ‘Zou ik dat écht hebben gedaan, die hele bak ijs, in mijn eentje?’ Ze begint te twijfelen maar de boosheid heeft nog de overhand. Ik verlos haar uit haar onzekerheid en haal met een groot gebaar het ijs lees verder

En wij dan? VII

‘Och mamaatje toch, ben je zo ziek?’ en een regen van koele zachte kusjes daalt neer op mijn gloeiend gezicht. Dat moet mijn jongste zijn, dat kan niet missen.Terwijl mijn man met de kinderen een dag op stap was ben ik plotsklaps geveld geraakt door een venijnige griep en ik lig inmiddels met hoge koorts in bed terwijl het lijf geen slokje water meer binnenhoudt. Ik fluister wat onsamenhangends terug en vraag of ze haar vader even naar me toe lees verder

Dagelijks leven II

Ze is nog een baby en iedereen zegt; “Doe toch niet zo moeilijk met die slaaptijden, dan slaapt ze toch in de auto. Alle kleine kinderen zijn meteen vertrokken als je de straat uitrijdt.” Maar die van mij niet. Ze krijst hartverscheurend en houdt dat gerust een half uur vol en tegen de tijd dat we te bestemder plaatse geraken is ze over haar slaap heen (en ik toe aan een tukje om bij te komen van de enerverende rit).lees verder

En wij dan? VI

“Hallo oma” zegt de jongste opgetogen. We vertrekken morgen naar Frankrijk en mijn moeder belt nog even om gedag te zeggen. Het is hectisch in huis want ik heb een klus met een deadline, mijn man loopt spullen in te pakken, de jongste vergaat van de jeuk door een allergieaanval en de oudste is knorrig. Met één oor ben ik getuige van het telefoongesprek maar mijn aandacht heeft het niet. “Weet je oma, ik heb vandaag op school aardbeien gekregen lees verder