Naar de tandarts IV

‘Wat is dat voor rare code op de familiekalender; 16u M-t? Oh jeminee het is alweer zover, meisjelief moet naar de tandarts. Diezelfde dag gaan ze met de klas naar de schaatsbaan om de verjaardag van de juf te vieren. Diepe zucht, dat wordt een drama. Aan de andere kant, dan is ze dus om half 3 uit, dan kunnen we theedrinken, het haar vertellen en meteen vertrekken. Dat is zo gek nog niet.’ Razendsnel tik-takken de gedachtes en lees verder

Dieren IV

“Mag ik haar eten geven?”, zegt ze op een dag. En natuurlijk mag dat. De poes draait om haar benen, dat doet haar dansen van ellende en toch zet ze door. Ik zie haar schutteren met het etensbakje in haar handen. Hoe krijg je dat op de grond als de poes zo om je heendraait? “Mama, haal jij de poes even weg dan kan ik het eten neerzetten.” En natuurlijk leid ik de poes even af en hoppekee daar staat lees verder

Dagelijks leven VII

Moppen zijn aan mijn achtjarige oudste niet besteed. De ongerijmdheid ontgaat haar, of de dubbele bodem – het blijkt nog helemaal niet eenvoudig om een mop leuk te vinden. Maar als er dan eentje is die na veel gevraag en uitgeleg wél aanslaat, dan horen we hem uiteraard uitentreuren. Daarbij brengt ze graag zelf wat aanpassingen aan in de verteltrant:

“Jantje en Nogeenkeer (da’s een naam dan hè) zitten in een boot.
Jantje valt eruit (zonder de hand van Nogeenkeer … lees verder

Diagnose XI

Enigzins gespannen stap ik over de drempel. Ik kan niet helpen dat ik op mijn hoede ben, deze spreekkamer blijft voelen als een examen mondeling (écht ik heb de boeken wél gelezen), ik kom er steevast centimeters kleiner binnen dan genoteerd staat in mijn paspoort. Met een gamuseerd lachje om haar mond ontvangt de kinderpsychiater me. Het half uur daarvoor heeft ze met mijn oudste gesproken over de stemmen in haar hoofd en zo te zien stemt het nabeeld haar lees verder

Dagelijks leven VI

Dinsdagmiddag, 14.43u Trrring, telefoon ‘Mama’ klinkt er een klein stemmetje aan de andere kant van de lijn ‘mama, waar ben jij?’ De eerste schoolweken konden we het nog zo plooien dat er steeds iemand thuis was maar vandaag voor het eerst komt onze oudste alleen thuis en moet een half uurtje zien te overbruggen. Ze vindt het reuzespannend, en eerlijk gezegd, ik niet minder. “Op mijn werk lieve schat. En jij, hoe was jouw dag? Ben je net thuisgekomen?” ‘Ja … lees verder

Het Lijf IX

“Dan zegt die stem bijvoorbeeld ‘als je nu niet dít doet dan gaat morgen je zusje dood’ en ‘je ouders zijn niet echt en gaan je zusje vermoorden’ en dat vind ik niet leuk.” Voorzichtig ga ik naast haar gaan zitten, ik luister, probeer niks in of aan te vullen en bezweer de paniek die mij opwelt. Waar gaat dit over, koortsachtig zoek ik de betekenis. Nee ik ben niet bang dat ze plots schizofreen geworden is maar wat ze lees verder

En wij dan? IX

“Mam, mag ik koffie zetten voor jullie?” Het gaat heel goed met het meisje. Is het de structuur van school die haar na de zomervakantie goed doet? Heeft ze zich gelaafd aan de zon (deze zomer?) of is het een groeisprong die maakt dat ze zo aanspreekbaar is? Ik weet het niet, het kan me even ook niks schelen en ik geniet met volle teugen. Na deze moeizame zomer is dat welverdiend dunkt mij.

‘Goh, nu ik je toch op … lees verder

Zusjes VIII

Hé alwéér groen, we hebben geluk vandaag.” ‘Weet je mam’, zegt mijn jongste op samenzweerderige toon ‘dat doe ik. Ik heb hier een knopje, kijk vlak naast mijn bel en als ik daar op druk dan gaat het stoplicht op groen.’ Er volgt een verhandeling die twee kilometers duurt over wanneer het wel en niet werkt, hoe je het knopje aan of uit kunt zetten en welke knopjes ze nog meer op haar fiets heeft. Dit meisje heeft lees verder

Het Lijf VIII

Ze is een half jaar oud maar slaat nooit haar armpjes rond mijn nek. Als dreumes geeft ze geen handje als we over straat lopen. Drie jaar oud en ze komt niet spontaan op schoot. Als kleuter weigert ze elke nachtzoen. Lange tijd is stoeien de enige manier om fysiek contact te maken. Vanaf vierenhalf jaar is ze geleidelijk aan in beweging gekomen. Eerst kwam ze op schoot, toen begon ze ons te knuffelen en de laatste tijd gaat lees verder

Het Lijf VII


“Woeha, moet je eens kijken hoe hard mijn tand wiebelt!” En zowaar er zit een millimeter beweging in de linkersnijtand naast haar verse voortanden. “Nee, niet aankomen!” ‘Lieverd, ik zou niet durven. Ik zal kijken met mijn handen op de rug.’ Bij elke tand die gewisseld moet worden voelt ze zich het achtste wereldwonder. En niet alleen in positieve zin want het is vooral ook héél erg eng. In de weken die volgen word ik nauwgezet op de hoogte gehouden
lees verder