Dagelijks leven XI

“Wát zeg je?” Ik sta met mijn oren te klapperen als de nieuwe oppas me vertelt wat mijn oudste haar allemaal op de mouw gespeld heeft. Misschien naïef van me, maar ik dacht dat ik deze 19-jarige PABO studente wel op mijn dochter kon loslaten zonder al te gedetailleerde instructies. Ik bedoel, hoe ingewikkeld kan het zijn een kind in bed stoppen? Ze is er tot tegen tienen mee zoet geweest… Fout ingeschat dat dit meisje – omdat ze voor lees verder

Dwang I

Het begint met een klein schrammetje bovenaan haar neus, dichtbij het oog. Te onbeduidend om aandacht te geven, geen idee hoe het ontstaan is. Een week later is het nog niet genezen, sterker, het is groter geworden dan het eerst was. Een mooi ovaal roodbruin korstje zit erop dus het zal binnenkort wel over gaan. “Hela, niet aankomen, zo krab je het kapot” zeg ik weer een week later als ik haar betrap. Dat duurt nu toch wel lang, zo’n lees verder

Instanties II

De TOG is afgewezen. ‘Weliswaar is vastgesteld dat uw dochter gehandicapt is en meer dan gemiddelde zorg behoeft maar niet in die mate waarin de wet TOG beoogt.’ Waarvan akte. Of ik heb het niet in tien minuten voor elkaar gekregen duidelijk te maken hoeveel extra’s we doen voor dit meisje of de zorg die wij geven staat niet in verhouding tot de mensen wie de TOG wel toekomt. Dan valt het dus gelukkig allemaal nog wel mee bij ons? lees verder

Dagelijks leven X

“Volgende week mag ik mijn kleiwerkstuk mee naar huis nemen. Het moet eerst nog drogen.” Mijn oudste zegt het met een mengeling van trots en nors en sluit het onderwerp daarmee meteen af. We komen net terug van haar bezoek aan de kunstzinnig therapeut dus ik probeer nog ‘Goh leuk, ik ben benieuwd! Wat heb je gemaakt?’ Maar daar komt alleen een “dat zie je volgende week wel” op terug. Even denk ik weer terug aan de keer dat ze lees verder

Inzichten XI

‘Vergeten jullie niet dat haar cognitieve kant haar kracht is? Wanneer ze daar succeservaringen mee opdoet versterk je ook haar zelfvertrouwen.’ In het oudergesprek waarmee de paardentherapie wordt afgesloten zegt de therapeut het als een bijzinnetje. In eerste instantie reageer ik met mijn standaardriedel, dat het leven over balans gaat, dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de cognitieve kant maar dat juist de sociaal-emotionele zaken ontwikkeld dienen te worden. Maar opeens voelt mijn verhaal niet langer kloppend. lees verder

Dagelijks leven IX

‘Mam kijk eens, kijk nou, mama, kijk dan wat ik kan met de diabolo’, voor de vierentwintigste keer wil ze hetzelfde trucje laten zien, ik ga stug door met opruimen. ‘Mama waarom is die stomme zus nu nog steeds met ons nichtje aan het spelen, ik wil dat ook.’ Ze heeft het meisje de afgelopen 24 uur zowat opgevreten en het speelt nu net een kwartiertje boven op de kamer van mijn jongste, maar rupsjenooitgenoeg verdraagt het niet. Dat maakt lees verder

Dagelijks leven VIII

Thuisgekomen van het paardrijden begroet ze haar zusje allerhartelijkst en ze gaan samen boven spelen. Ze gaan wat? Ze gaan samen boven spelen! Samen, dus met zijn tweeën en zonder dat ik dat gesuggereerd heb of ze daartoe aangezet. Boven, dus niet achter mijn hakken, of bij me aan de keukentafel maar buiten mijn gezichtsveld. Spelen, al heb ik geen idee wat ze gaan doen, juist daarom ben ik nu al blij. Na tien minuten nog steeds lees verder

Instanties I

Net wanneer ik denk ‘goh wanneer zou ik eens iets horen op die TOG aanvraag’ gaat trring de telefoon. Het is een doordeweekse donderdag, half zes, spitsuur in huis. “Goedemiddag, u heeft een TOG aanvraag ingediend voor uw dochter, we komen graag op huisbezoek. Morgenmiddag, schikt dat?” Ik draai het gas laag, loop even weg uit het kindergedruis en probeer tot me door te laten dringen wat de functie van deze overval is. “Is uw dochter dan ook thuis?” ‘Morgen lees verder

Dieren V

“Gaan we alsjeblieft niet op de fiets?” zegt mijn oudste en ze kijkt me smekend aan. Elke zaterdagmorgen gaan we naar de paardenmevrouw en ik haast me door het huis op zoek naar de rubberlaarzen die telkens weer kwijt zijn. Ik baal, ik ben alwéér te laat om op de fiets te gaan en het zou juist zo’n goed therapeutisch ritje zijn. ‘We gaan vandaag met de auto.’ “Joepie!!” juicht ze vrolijk om er in één adem op te lees verder

Inzichten X

Ze is drie en diep ongelukkig; “Mama ik vind zwarte pieten niet leuk want ik kan ze niet goed zien.” Ik snap het wel, hetzelfde heeft ze met clowns en met verklede mensen, ze kan niet inschatten waar ze aan toe is. Twee jaar later, de intocht bij oma op de Maas is een ramp. Met haar gezicht tegen mijn jas aan gedrukt ziet ze niets van de tientallen Pieten op waterscooters terwijl de jongste van drie handenvol pepernoten binnenhaalt lees verder