“Denk je dat we moeten wachten op de open dagen of zouden we al eerder op scholen kunnen rondkijken om te zien of ze geschikt zijn voor ons meisje?” Gevalletje open-deur-vraag en toch moest ik hem stellen aan de leerkracht van groep acht. Ik bedoel, alle ouders zijn natuurlijk benieuwd waar hun kind straks terecht komt en ik kan me dus voorstellen dat middelbare scholen er niet op zitten te wachten om met allerlei ouders vooraf gesprekken te voeren. Maar bij ons voelt het toch anders. Want onze dochter ‘drop’ je niet zomaar op een school.

“Zou je dat nou wel doen? Het gaat  hartstikke goed nu. Geef dat meidje toch gewoon de kans om net als de anderen te zijn. Als je van tevoren al van alles gaat vertellen kijken ze toch anders naar je kind. Zoeken ze misschien problemen die er niet zijn…” Indringend praat mijn schoonmoeder op mij in en brengt me aan het twijfelen. Ze komt immers zelf uit het onderwijs en kent die wereld van binnenuit. Weet hoe er in de lerarenkamer over ouders en kinderen gesproken wordt. Wat is het ingewikkeld om te weten wat wijsheid is. De basisschool weet het eigenlijk ook niet, niet eerder met het bijltje gehakt. Als ik de ambulant begeleider vraag welke school haar het meest geschikt lijkt moet ze me het antwoord schuldig blijven ‘Mijn collega komt in het voortgezet onderwijs, ik weet daar eigenlijk niks van.’ En nee, het is niet gebruikelijk dat ouders haar collega daarover te raadplegen, waarmee ik met lege handen het gesprek verlaat. Gewoon weer zelf uitzoeken dus.

Om de hoek staat een populair lyceum gehuisvest in zo’n zelfde vertrouwd statig schoolgebouw waar ik mijn eigen middelbare schooltijd doorbracht. Om de hoek, dat is een voordeel. Er zitten ook veel meiden van het dansen daar op school. Dan kent ze er meteen al wat mensen, en die kennen haar bovendien ook al wat langer dan vandaag. Ook een voordeel. Het onderwijs is sterk cognitief georiënteerd, geen fratsen. Voor sommigen een nadeel, ons klinkt het als muziek in de oren. Rechttoe-rechtaan klassikaal onderwijs, daarin gedijd onze oudste het best. Volgens de schoolgids is er extra aandacht voor zorgleerlingen, maar ja, hoe dat in de praktijk uitpakt is natuurlijk de vraag. De statistiek van de onderwijsinspectie laat zien dat het met de leeropbrengsten wel snor zit, zichtbaar wordt ook dat er 11 kinderen met een rugzakje op school zitten. Dan is het geen onbekend verschijnsel dus.

En dan valt het kwartje. We kúnnen niet eens verzwijgen dat onze dochter niet volgens de boekjes grootgroeit want ze heeft natuurlijk dat rugzakje. Ik wíl dat trouwens ook helemaal niet verzwijgen, wat oma ook zegt. Stél dat het niet van een leien dakje gaat, en dat is niet ondenkbaar, dan wil ik iedereen met open vizier tegemoet kunnen treden. En dus vooraf openheid betrachten. Zodat iedereen weet waar ie aan begint. Alleen als we samenwerken heeft het kans van slagen, toch? Alweer een dilemma geslecht.

Er zijn 1 reacties

  1. ina

    Sta je dus ook voor dat dilemma. Hier ook al bewust en onbewust heel erg mee bezig. Nu gaat inderdaad alles goed maar het vraagt van elk kind een hele aanpassing de sprong naar het middelbaar, met ass des te meer. Bij mijn oudste kwam toen pas haar asperger bovendrijven! Veel succes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *