‘Mama, ik weet niet of ik later kinderen wil want dat lijkt me hartstikke moeilijk.’ Ach, de lieverd. Ik geloof niet dat ik me daar op 11-jarige leeftijd mee bezighield. Het is ook hartstikke moeilijk om kinderen groot te brengen, of nou ja, de een laat zich wat gemakkelijker ‘lezen’ dan de ander maar als ze zichzelf als referentie neemt kan ik me voorstellen dat het hoofdbrekens geeft. ‘Je hoeft dat nu nog niet te weten hoor, en als je geen kinderen wil is dat ook goed’, probeer ik haar gerust te stellen.

‘Maar als mijn man dan wél kinderen wil?’ ‘Tja, dat kan natuurlijk, maar kinderen krijgen doe je alleen als je het samen eens bent. Soms is de één er eerder aan toe dan de ander, maar dan overleg je daarover. Dat beslis je meestal niet in een dag of een week, dat duurt soms wel een jaar of nog langer.’ Vol ongeloof kijkt ze me aan, het idee dat je daarover van gedachten kunt veranderen lijkt haar onwaarschijnlijk. ‘Misschien vind je wel een man die ook geen kinderen wil, dat zou handig zijn.’

De frons op haar gezicht verdwijnt niet. Ik gooi het over een andere boeg: ‘Wat lijkt je zo moeilijk aan kinderen?’ ‘Kinderen hébben lijkt me niet zo moeilijk’ zegt ze tot mijn verbazing (ik zat blijkbaar op een verkeerd spoor) ‘maar dat bevallen en dat vrijen, dat lijkt me zo eng, dat wil ik allemaal niet.’ Met een vies gezicht wijst ze op haar kruis, ze rilt over haar hele lijf. ‘Dat past toch helemaal niet, hoe moet dat nou?!’ Oh ja, daar hebben we het al vaker over gehad. Ze laat zich niet met een kluitje in het riet sturen, dat weet ik inmiddels. De boekjes van Martine Delfos heeft ze verslonden en ook even hard weer terzijde geschoven want ‘daar heb ik niks aan’. Dus ik leg het nog ’s uit, zo concreet mogelijk zonder al te plastisch te worden. Het beeld van het elastiekje en de ballon die ver kunnen oprekken is haar blijkbaar niet expliciet genoeg want op het einde van mijn uitleg zegt ze: ‘Ik vind het toch moeilijk om me dat voor te stellen, zou ik misschien een keer kunnen kijken als jij en papa vrijen?’

      Delen

Er zijn 6 reacties

  1. Jokezelf

    Wat een geweldige – en ook superlogische – vraag van je dochter! Ik begrijp haar heel goed – het is überhaupt lastig om je als elfjarige voor te stellen hoe ‘het’ gaat, laat staan dat er daardoor een baby ontstaat die vervolgens door jouw eigen kruis weer naar buiten moet. Mijn zusje en ik kregen zo’n 50 jaar geleden voorlichting via het boekje ‘mama waar kom ik vandaan’. Daarin ging het vooral over het kindje dat eten kreeg via de moeder – zag je plaatjes van etenswaren die door een soort slangetje (de navelstreng) naar de navel van dat opgerolde kindje werden getransporteerd. Wij begrepen er geen hout van en al helemaal niet hoe dat kind dan in die buik van die moeder terechtkwam. Antwoord van mijn moeder; “als mama en papa heel veel van elkaar houden, dan gaat het zaadje naar het eitje en dan wordt dat een kindje”. Wij (mijn zus en ik) hebben het er maar bij laten zitten en ik besloot daar en dan dat ik – net als een van mijn tantes – zou trouwen met een weduwnaar die al kinderen had. Hoefde ik ‘daar’ verder niet over na te denken. (Het is achteraf een beetje anders gelopen, ;-))

    1. Anneliese Groeneveld

      Hallo Joke,

      zestig jaar geleden kreeg ik ook voorlichting via dat boekje ‘Mamma, waar kom ik vandaan?’ Weet jij toevallig de naam van de schrijver – ik kan er op internet niets over vinden. alvast reuze bedankt.
      Anneliese

  2. sprakeloosID

    Mijn zoon zij op 13 jarige leeftijd, ik neem geen kinderen want als ze zo moeilijk zijn als ik ben, dan is dat niet goed. Hij is inmiddels bijna 17 en het is geen issue meer, maar het standpunt lijkt zich aardig verinnerlijkt te zijn

  3. IJskastmoeder

    @jan de kunst is telkens weer om duidelijk te zijn en niet teveel over te te vertrouwen op communicatie tussen de regels en ‘dat snap je toch wel’. In dit geval was het niet moeilijk om haar te vertellen dat daar geen sprake van kan zijn…

    @jokezelf welkom hier en leuk hoe dat bij jou vroeger is gegaan

    @sprakeloos bij mijn dochter lijkt dat (nog) niet te spelen, maar dat kan natuurlijk ook nog komen. Weet zelf nog niet goed wat ik daar van zou vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *