komen en gaanNathalia was geweldig, veel humor, duidelijk een klik met onze dochter en ze prikte dwars door de schone schijn die dochterlief voor de buitenwereld ophoudt. Na tweeënhalve maand was ze echter alweer weg. Ze ging toch liever op een kinderdagverblijf werken. Myrthe kreeg geen poot aan de grond. Te lelijk, aldus het genadeloze oordeel van de oudste. Sorry, ik schaam me vreselijk voor mijn kind, maar als zij iets in haar hoofd heeft… Toen kwam Merle, superlief en heel gezellig. Samen chocolademelk drinken in het dorp was hun favoriete bezigheid. Aanvankelijk om elkaar te leren kennen, maar ze gingen er uiteindelijk het hele jaar mee door. Of er daarnaast nog meer gebeurde, durf ik niet goed te zeggen. Laten we het erop houden dat ik in die tijd blij was dat ze even de deur uitgingen. Dat ik verder niet te veel wilde eisen qua ontwikkelingsdoelen. Maar het ging toch schuren. In de brugklas is de omgeving beduidend minder welwillend dan in haar laatste jaar op de basisschool. Haar non-stop schaamteloos getwitter draagt ook niet bij aan de sociale verhoudingen (voor mij trouwens wel een welkome informatiebron om te weten hoe de vlag erbij hangt).

Merle solliciteerde onlangs succesvol als groepsleider bij een instelling voor zwakbegaafde jongvolwassenen. Dus nu komt gezinscoach nummer vier in krap een jaar tijd. Ik mag hopen dat die wat langer gaat blijven. Franka heet ze. Een robuuste, sportieve dame die geen blad voor de mond neemt. Gepokt en gemazeld door onwillige pubers met autisme. Dat komt goed uit, want ons meisje vindt het stom dat Merle weggaat. ‘Ik hoef geen nieuwe. Ik wil het niet. Als ze komt, dan zeg ik gewoon niks.’ Ik zie haar ervoor aan dat ze het nog doet ook. Toch lijkt het ons nog altijd een goed idee dat er een vertrouwde derde is die zich naast ons ook met haar leven bemoeit, zodat zij er terechtkan als dat nodig is. Maar het moet ook iemand zijn die we kunnen inzetten op plekken waar men vindt dat
ouders zich gedeisd moeten houden.

‘Ik wil het niet! Ze moet weg! Ik haat haar!’ Toch is ze keurig om vier uur thuis als Franka komt. Week in week uit houdt Franka vol. Zoekt een ingang. Met frisse tegenzin laat mijn dochter zich verleiden om samen cupcakes te bakken. In de keuken hoor ik haar vervolgens volop babbelen. Vergeten weerstand te bieden, denk ik met een glimlach. Het sterkt me dat we op de goede weg zijn, al merken we daar niks van aan de buitenkant. ‘Waarom doe je me dit aan? Ik haat haar! Ik haat haar!’ Van Franka horen we dat ze goed contact hebben zodra wij buiten beeld zijn. Lastig. Want wiens kant van het verhaal weegt het zwaarst?

‘Het gaat toch ook best goed’, begin ik te twijfelen. ‘Is dit wel zinvol?’ Bij de ouderbegeleider lucht ik mijn hart. ‘Voor Franka is het toch ook vreselijk om elke keer te horen dat ze haar haat?’ ‘Maar dat zegt ze niet tegen Franka. Dat zegt ze alleen tegen jullie. Maak je over Franka nou maar geen zorgen, die is wel wat gewend. We weten toch dat die dochter van jullie moeite heeft met overgangen. Dit is er zo een. Hou vol. Er komen al barstjes in het schild dat ze opgetrokken heeft. Van buiten sputtert ze nog. Voor de vorm. In de praktijk laat ze Franka al lang toe. Ze is er toch, elke week weer? En ze zegt wel dat ze haar mond wil houden, maar dat kan ze helemaal niet!’ Samen schieten we in de lach. Dat is mijn meisje ten voeten uit. Zet ’m op Franka! Wij staan achter je.

      Delen

Er zijn 2 reacties

  1. adri

    Hallo Janneke,

    Als ik je verhaal leest, heeft je dochter houvast aan een of twee vertrouwenspersonen. Breek nooit het vertrouwen want dat komt nooit meer goed. Denk toch dat jij ook die vertrouwenspersoon kan invullen. Zelf had ik wel een band met mijn ouders maar over te intieme kwesties heb ik het nooit met ze gehad omdat ze er toch niet mee om konden gaan. Misschien wel als zij me benaderd hadden.
    Denk als je samen met haar een zeilreis zou boeken jullie als onafscheidelijk terug komen, op het water maak je vrienden omdat je afhankelijk bent van elkaar, zo anders dan op de wal en heerlijk verruimend waar autisten behoefte aan hebben, geen koetjes en kalfjes maar werken. Veel sterkte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *