jaloers‘Ik heb zo lekker gegeten, dat moet jij ook eens proberen te maken, mam’, zegt ze als ze terugkomt van het logeerweekend. Mijn oudste die zegt dat ze iets nieuws gegeten heeft? Het moet niet gekker worden. In het programma zie ik dat het moussaka was. Toen ik laatst een keer lasagne had gemaakt, wilde ze niet eens proeven, want ‘het zit allemaal door elkaar’. Waarom eet ze dan opeens wel moussaka? Ik snap er niks van. ‘Ik zie dat jullie ook een gps-tocht hebben gedaan, hoe was dat?’ ‘O, dat was zo gaaf! Heb je de foto’s gezien? Heb je gezien dat ík de schat had gevonden?’

Hartstikke slim is dat van het logeerhuis, ze maken veel foto’s en zetten die op een afgeschermd deel van de website zodat de kinderen thuis met hulp van de foto’s kunnen vertellen wat ze gedaan hebben. Negen van de tien keer vertelt ze namelijk niets als ze thuiskomt. Thuis is thuis, logeren is logeren, dat heeft niets met elkaar te maken. Wel is ze altijd ontzettend mellow. Ik kan het niet anders omschrijven. Ze is zo diep ontspannen als ze thuiskomt van het logeerhuis. Toegankelijker ook. De ontmoetingen die ze daar heeft, lijken zich op een ander niveau af te spelen. Alsof ze eindelijk onder gelijken is, even niet op haar tenen hoeft te lopen om mee te komen. Dat is natuurlijk ook zo.

Ik scroll door de foto’s. Zie haar zoekend door het bos struinen (met ons wil ze nooit mee naar buiten), serieus haar best doen bij het knutselen (doet ze thuis nooit) en lachend poseren met haar logeervriendin Fleur (wat hebben ze het goed samen). Een steek jaloezie flitst door mijn lijf. Kort, maar heftig. Waarom gaat alles daar zo gemakkelijk? Waarom doet ze daar wel leuk mee en is het bij ons altijd een drama als we iets gezelligs willen ondernemen? Wat doen wij verkeerd? Ik wéét wel dat het op een groep anders werkt dan thuis. Dat de winst van de logeerweekenden is dat ze in aanraking komt met nieuwe dingen die we vervolgens ook thuis kunnen uitproberen. Maar dat is toch eigenlijk míjn taak als ouder?

Met Maarten is ze laatst gaan kanoën. Ook al zoiets dat ze met ons nooit wil doen. Ik voel me een waardeloze ouder. Weet je wat, ik ga gewoon moussaka maken morgen.

      Delen

Er zijn 5 reacties

  1. Ria

    Je kunt als moeder eenvoudigweg niet alles. Je kunt niet de groepsdynamiek vervangen of de relatie met een begeleider, simpelweg omdat dat een andere persoon is die andere elementen inbrengt. Er is ongetwijfeld heel veel dat je wel doet, dat haar goed helpt. Maar dat is wellicht te vanzelfsprekend voor jezelf of dat valt niet op omdat je aandacht daar niet op gericht is. Doe jezelf niet te kort.

  2. adri

    Treffend weer je verhaal en zo herkenbaar, voor mijn 15e zei ik ook niks, een beurt voor de klas werd een groot gestamel met een hoofd als een vuurtoren. Op het internaat bloeide ik op, leerde praten, nam het op voor de 1e jaars die geplaagd werden door de 2e jaars. Maar vooral werd ik mezelf, niet uitgelachen door broer of zus maar geapprecieerd door mijn hang naar rechtvaardigheid en sociale bewogenheid. Na het weekend thuis(leek wel een kippenhok)was ik blij ’s maandags weer naar Rotterdam Rijnhaven te gaan, daar gebeurde tenminste iets. Autisten creeeren denk graag hun eigen frequentie waar anderen misschien nooit aan geraken.
    Ook ik leerde veel meer buitenshuis waarschijnlijk omdat ik relaxed kon zijn, misschien als je je dochter de verantwoording geeft, zal ze een heerlijke lasagna maken, mijn lievelingsgerecht. 
    Kreeg zelf nooit complimenten maar als ik ze kreeg, wimpelde ik ze weer af omdat ik vond dat het altijd beter kon, altijd de lat hoger willen om het ultieme resultaat te willen behalen.
    Heb je wel eens gezeild met haar, ik voelde me het meest thuis op het water,

    groetjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *