gips‘Wat gaan ze nou doen?’, vraagt ze benauwd terwijl ze 12 jaar groot tegen me aan gekruld zit. Op de röntgenfoto was zojuist te zien dat haar pols gebroken is. Om precies te zijn, een twijgbreukje in het spaakbeen, aldus de dokter. Dus nu zitten we te wachten bij de gipskamer. Het klinkt als een routinehandeling voor het ziekenhuis. ‘Het valt allemaal reuze mee, vaak zetten we het niet eens in het gips. Zolang ze in de groei zijn, zijn de botten flexibel en buigen ze gemakkelijk. Maar ze is nog jong dus dat geneest snel. Zoek maar een leuk kleurtje uit!’ zei de dokter monter terwijl hij de spreekkamer alweer uitbanjerde. Maar voor mijn meisje is het de eerste keer. ‘Als het reuze meevalt en ze het vaak niet in het gips zetten, waarom moet ik dan wel gips?’ vraagt ze terecht. ‘Hoezo heb ik takjes in mijn lijf? Dat vind ik eng! Dat wil ik niet!’ ‘Gaan er nog meer botten breken, want dat kan heel makkelijk zegt de dokter?!’ ‘Hoe lang moet ik dan gips?’ ‘Waar moeten we nu naar toe?’ ‘Waarom doet de dokter dat niet zelf?’ ‘Hoe gaan ze dat dan doen?’ ‘Doet het pijn?’ ‘Welke kleuren zijn er en hoe maken ze dat?’ ‘Waarom moeten we wachten?’ ‘Hoe lang moeten we wachten?’ ‘Hoe lang duurt het om gips om pols te doen?’ ‘Doen ze het alleen om mijn pols?’

Zo getrouw mogelijk geef ik antwoord, ruim ik misverstanden uit de weg en sus ik de groeiende onrust door zoveel mogelijk bij de feiten te blijven. Maar ik wéét niet hoe lang we moeten wachten, of het pijn doet, hoe lang het gips erom moet blijven en tot waar de arm ingegipst wordt. Ik voel hoe de temperatuur in haar lijf oploopt, haar adem zit steeds hoger, zo gespannen als een veer blijft ze vragen op me afvuren omdat mijn antwoorden haar niet genoeg houvast geven. Om me heen bladeren mensen in tijdschriften, turen op hun mobieltjes en wachten lijdzaam hun beurt af. Ik hoop maar dat we straks een begripvolle gipsmeester hebben. Eentje die zich er niet met een grap en een grol van af maakt, maar die ziet welk vlees hij in de kuip heeft. ‘Ik zou natuurlijk ook om een auti-vriendelijke gipsmeester kunnen vrágen.’ Zodra die gedachte oppopt weet ik dat het een goed idee is. Maar ik durf er niet meteen aan toe te geven. Misschien vinden ze me een aansteller. Ik herinner me als de dag van gister hoe ik in ditzelfde ziekenhuis werd afgewimpeld toen ik bij het bloedprikken probeerde duidelijk te maken hoe angstig mijn meisje is. Het zijn toch allemaal vakmensen, hoezo zou je eraan twijfelen dat de een beter dan de ander met haar kan omgaan. En je hoeft toch ook niet alle rimpels glad te strijken van tevoren, andere kinderen ervaren ook hobbels. Met een schuin oog kijk ik naar het hokje waar zo te zien de afdeling planning van de gipskamer zit. Als ik dáár meld dat mijn meisje een gebruiksaanwijzing heeft, zijn ze voorbereid en hoef ik niet over het hoofd van mijn kind heen over haar te praten. Moet ik me wel zien los te maken uit onze innige omstrengeling, en wat zeg ik dan dat ik ga doen?

‘Ik ga even wat vragen aan de verpleegsters. Hou jij ons plekje bezet. Ik ben zo terug.’ Verward knikt ze van ja. Terwijl ik me uit de voeten maak roept ze nog ‘Wat ga je dan vragen?’ Achter de balie zijn ze druk met elkaar en de computer, ze kijken niet op of om. Ik kan niet te lang blijven staan wachten, dan staat geheid mijn dochter achter mijn hakken. ‘Mag ik even iets vragen?’ breek ik brutaal in, terwijl ik over mijn schouder kijk of de kust nog veilig is. ‘Mijn dochter heeft autisme en moet zometeen haar pols laten gipsen. Het is fijn als de gipsmeester haar steeds van tevoren verteld wat hij gaat doen. Zo concreet mogelijk, zonder al te veel beeldspraak. Je helpt haar door gedecideerd door te werken, zonder al te veel vragen te stellen. Misschien fijn om dat alvast door te geven aan de gipskamer?’ Mijn hart bonkt in mijn keel, er zit pap in mijn benen en de tranen branden achter mijn ogen. Ik ben doodsbenauwd dat ze me als overbezorgde moeder terugsturen naar de wachtkamer. ‘Wat fijn dat u dat even komt melden! We geven het door en kijken even wie het meest geschikt is voor haar. Is het voor haar ook lastig om te wachten? We kijken wel of ze ertussen geschoven kan worden. Wat is haar geboortedatum?’

Op vleugels loop ik terug. Zo kan het dus ook!

      Delen

Er zijn 3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *