taxichauffeurDit gaat zo niet langer. Als ik mijn meisje heb weggebracht naar het logeerhuis ben ik zó gesloopt dat ik er bijna een dag van moet bijkomen, en dan moet ik haar alweer bijna ophalen. Dat schiet zijn doel voorbij. Het idee is dat die logeerweekenden niet alleen leuk zijn voor háár maar ook ons iets opleveren, rust en ruimte namelijk. Moeten we dan stoppen met het logeren of kunnen we iets anders verzinnen? Terwijl ik uitgeteld op de bank lig tel ik mijn knopen.

Als mijn man haar wegbrengt is er niks aan de hand. Hij kan alleen bijna nooit, omdat hij meestal werkt op vrijdagavond. Wat doet hij anders, wat kan ik van hem leren? Misschien heeft de groepsleiding toch wel een béétje gelijk als ze zeggen dat ik té betrokken ben. We zijn eerder in zo’n afhankelijkheidsspiraal verzeild geraakt. Maandenlang wilde ze toen niet gaan slapen als ik niet naast haar kwam liggen. Ik deed het met liefde, omdat ze het nodig had, omdat het werkte, omdat ze haar slaap zo goed kon gebruiken, omdat het leven al ellendig genoeg was. Eerst was tien minuutjes genoeg, later mocht ik pas weg als ze in slaap was en uiteindelijk duurde het anderhalf uur, elke avond weer, voordat ik me voorzichtig kon losmaken en wegglippen. Daarna wilde ze niet meer in haar eigen bed slapen, alleen nog in het onze. Maar ik kan niet slapen met een kind naast me, dus dat werd de streep. En toen bleek ze het toch zelf te kunnen.

Au. Het doet zeer om die gedachten toe te laten. Ik doe toch verdorie mijn best?! Als we daarmee van de regen in de drup raken is het ook nog eens allemaal voor niks. Ik krijg er buikpijn van. Ik doe het dus niet goed. Het is gewoon mijn eigen schuld.

Ho. Stop. Jezelf de put in praten heeft geen zin. Terug naar het begin. Stoppen met logeren of iets verzinnen op dat ellendige wegbrengen. ‘Ik stuur d’r gewoon met de taxi’, denk ik recalcitrant. Maar ja, dan moet ik haar daar wel in krijgen. Plots gaat er een lampje aan. Jelmer natuurlijk! Jelmer, onze oude oppas die kon lezen en schrijven met de kinderen, is Automotive Business Management gaan studeren. Een hele mond vol, maar kort gezegd is ie gek van auto’s. Die vindt het misschien wel leuk om taxichauffeur te spelen. Hij verdient wat bij en mag nog autorijden ook. Win-win noemen we dat toch? Soms ligt de oplossing om een hoekje, ik ga hem meteen appen.

      Delen

Er zijn 1 reacties

  1. adri

    Heb een keer naast mijn moeder geslapen toen ik op 8 jarige leeftijd de thriller third man had gezien. Nog nooit zo veilig gevoeld.
    Toen mijn moeder in haar laatste jaar zat door afgestorven longen dankzij een “atttente” dokter liet ik haar s’nachts nooit alleen slapen als ik bij haar was, bang dat ze ongemerkt zou inslapen, zelf deed ik amper een oog dicht en als haar adem even stokte, stokte de mijne ook. Mijn broers en zussen waren verbaasd hoe ik samen met een snurkende moeder kon slapen.
    Autisten geven dus ook graag geborgenheid, verantwoording en zien privacy(in mijn geval) als egoisme. Zou veel kosten en zorg schelen als kinderen ouders in huis namen en de laatste 10/20 jaar lekker voor hun ouders kookten en wasten.
    Kleine anekdote weer maar zoals ik je bij max zag, “mijn kind is niet autistisch maar heeft een vorm van autisme” gaf al aan dat veel onwetenden zoals zo vaak alles over een kam scheren. 
    Als ik kijk naar mn zoon, die panikeerde al volledig als de deurbel ging, als er werklui over de vloer kwamen maar toch absoluut niet eenkennig was.

    mvg,

    adri.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *