‘Mama, ik wil ook op hyves, kun je me helpen?’ Opgetogen zit ze achter het beeldscherm, de openingspagina van Hyves staat al klaar. Het overvalt me. Ik vind haar vriendschappen in het echte leven al zo gecompliceerd te managen, krijgen we straks ook nog een hele virtuele vriendenschaar in de schoot geworpen. Ik weet niet of ik dat erbij kan hebben. ‘Daar moet ik eerst even over denken’ probeer ik – tegen beter weten in – tijd te winnen. ‘Hoezo?!’, is haar verontwaardigd commentaar, ‘ik ben al bijna tien, ik mag dat heus wel, Sandra had al hyves toen ze acht was, waarom mag ik dat dan niet?’
Door mijn hoofd flitst: Weet je nog hoe je het op habbo voor elkaar kreeg om telkens binnen vijf minuten verstrikt te raken in hopeloze ruzies? Hoe vervelend het was toen een clubje zogenaamde vriendinnen je niet alleen op het schoolplein maar ook op habbo wist te pesten? Hoe boos je kon worden om hun flauwe grapjes en er telkens weer intuinde als ze je vroegen ‘mee te doen’? Ik kan zo een lange lijst bezwaren opsommen, maar daar schiet ze niks mee op, dus ik zwijg en denk na.
‘Mama, toe nou, zeg nou iets. Mag ik nou op hyves? In mijn nieuwe klas straks zit iedereen erop, dat lijkt me zo leuk.’ Zonder dat ze het weet opent ze daarmee een deur in mijn hoofd. Als ze na de zomervakantie naar haar nieuwe school gaat is het misschien wel leuk om alvast wat contacten te hebben gelegd. Als ik ernaast ga zitten, kan ik haar daarin een beetje sturen en op gang helpen. Op het schoolplein gaat dat niet meer, een 7e groeper mijdt zijn ouders zoveel als het kan in het openbaar. ‘Weet je wat, ik ga vanavond eens uitzoeken hoe dat allemaal werkt en dan laat ik je morgen weten of het goed is.’ Ze springt een gat in de lucht en kijkt meteen op de klok of het misschien al bedtijd is. Pff, waar beginnen we nu toch weer aan.