Maandelijks archief: december 2008

“Au!”, de jongste probeert weg te duiken. “Niet doe-oe-oe-oen” gilt ze met haar krijsende sopranengeluid dat me extra door merg en been gaat omdat ze het zo te verduren heeft. Daar gaan we weer, deja-vu met toen de oudste twee/drie/vier jaar was. Liefst zou ik woest ingrijpen en haar lelijk in de arm knijpen, haar de gang opsturen en de jongste overstelpen met troostende zoenen. Maar dat zet geen zoden aan de dijk. Dus ga ik zo rustig als ik kan voor haar staan. Leg ik geen handen op haar schouders want dat zou olie op het vuur zijn. Haar donkerbruine ogen spuwen vuur maar ik weet inmiddels dat haar blikken me niet kunnen doden.

‘Ruzie maken doe je met woorden. Niet schoppen, niet slaan, niet krabben, niet bijten, niet spugen. Je mag wél op de grond stampen en zeggen dat je het niet leuk vindt. Je mag ook weglopen om rustig te worden en dan terugkomen om te vertellen wat je wil zeggen. Maar ruzie maken doe je met…’ “Woorden” zegt ze met een vies gezicht en jengelende stem want dat weet ze nou wel. Er naar handelen is vers twee. Eindeloos heb ik de riedel herhaald en ik dacht toch echt dat we verder gekomen waren dan waar we nu zijn. Maar op school heerst grote onrust sinds juf weg is, dus thuis zijn we ook weer terug bij af.