In IJskastmoeder beschrijft Janneke van Bockel de intense zoektocht van een moeder die erachter komt dat haar kind autisme heeft. Wat vergt dat van haar gezin? En hoe maakt ze de buitenwereld duidelijk dat haar dochter weliswaar bijdehand en dominant is, maar zeker niet onopgevoed? In het vervolg, Uitlegmoeder dat 23 maart 2016 verschijnt, gunt zij je opnieuw een openhartige inkijk in haar gezin: de eerste verliefdheid, de moeizame overgang naar de middelbare school, het samen - met vallen en opstaan - leren omgaan met autisme.

Vervolg

cover uitlegmoeder‘Mijn moeder helpt ouders om met hun kinderen om te leren gaan en ze leert ze over autisme’, hoorde ik mijn oudste tegen een vriendinnetje zeggen toen ze een jaar of twaalf was. ‘Ze heeft ook een boek over mij geschreven!’ zegt ze trots (of is het om te imponeren?). Het klasgenootje kijkt ongelovig en vraagt of ze het boek mag zien. ‘Nee, het is voor grote mensen, zegt mijn moeder, dus ik heb het niet. Ik mag het lezen lees verder

Autisme in vogelvlucht*

Als ik vertel dat mijn dochter autisme heeft, komt vrijwel altijd de vraag waaraan je dat merkt, en of ik kan uitleggen wat autisme nou eigenlijk precies is. Negen van de tien keer sta ik dan met mijn mond vol tanden. Er zijn zoveel boeken geschreven over autisme, hoe vang ik dat complexe beeld in een paar woorden zonder mijn dochter tekort te doen? Het ziet er bovendien bij duizend kinderen duizend keer anders uit. Omdat autisme zich op zoveel lees verder

Franka

komen en gaanNathalia was geweldig, veel humor, duidelijk een klik met onze dochter en ze prikte dwars door de schone schijn die dochterlief voor de buitenwereld ophoudt. Na tweeënhalve maand was ze echter alweer weg. Ze ging toch liever op een kinderdagverblijf werken. Myrthe kreeg geen poot aan de grond. Te lelijk, aldus het genadeloze oordeel van de oudste. Sorry, ik schaam me vreselijk voor mijn kind, maar als zij iets in haar hoofd heeft… Toen kwam Merle, superlief en heel gezellig. lees verder

Pilletjes

pilletjesZe is misselijk, heeft hoofdpijn en wil nu helemaal niet meer onder haar deken op de bank vandaan komen. Wat een ellende om met dit soort medicijnen te starten; je krijgt eerst de bijverschijnselen voordat je merkt of en hoe het in positieve zin gaat werken. Ze huilt twintig minuten hartverscheurend met gierende uithalen, alleen maar omdat het rekenen op school te moeilijk zou zijn. Dat is niet nieuw, dat kennen we van de afgelopen weken. ‘Ach, wat zou lees verder

Moussaka

jaloers‘Ik heb zo lekker gegeten, dat moet jij ook eens proberen te maken, mam’, zegt ze als ze terugkomt van het logeerweekend. Mijn oudste die zegt dat ze iets nieuws gegeten heeft? Het moet niet gekker worden. In het programma zie ik dat het moussaka was. Toen ik laatst een keer lasagne had gemaakt, wilde ze niet eens proeven, want ‘het zit allemaal door elkaar’. Waarom eet ze dan opeens wel moussaka? Ik snap er niks van. ‘Ik zie dat lees verder

De tweestrijd van de ijskastmoeder – artikel De Tijd (2004)

VVABij het nalopen van alle gegevens voor de herdruk van mijn boek IJskastmoeder ontdekte ik dat het artikel dat destijds bij mij zoveel kwartjes deed vallen niet langer online te vinden is bij Autisider. Daarom bij deze een kopie, opdat het (voor mij in elk geval) waardevolle artikel niet verloren gaat.

De tweestrijd van de ijskastmoeder

De Vlaamse Vereniging Autisme baart deze maanden ophef met de cryptische slogan ‘IJskastmoeder, uit liefde’. De foto bij het opschrift versterkt het schokeffect: … lees verder

Kortste dag

kortste dag klAls om tien voor zeven de wekker gaat kruip ik nog iets verder onder de dekens. Brr, wat is het koud en donker, mag ik nog even blijven liggen alsjeblieft? In de woonkamer laat ik deze decemberweken dag en nacht de kerstlampjes branden. Dan oogt het ’s ochtends wat vriendelijker als we beneden komen. Het helpt een klein beetje in de strijd tegen de donkere dagen. En met zijn allen onder een dekentje op de bank films kijken is lees verder

Gips

gips‘Wat gaan ze nou doen?’, vraagt ze benauwd terwijl ze 12 jaar groot tegen me aan gekruld zit. Op de röntgenfoto was zojuist te zien dat haar pols gebroken is. Om precies te zijn, een twijgbreukje in het spaakbeen, aldus de dokter. Dus nu zitten we te wachten bij de gipskamer. Het klinkt als een routinehandeling voor het ziekenhuis. ‘Het valt allemaal reuze mee, vaak zetten we het niet eens in het gips. Zolang ze in de groei zijn, zijn lees verder

Uitlegmoeder

bemiddeling‘Özcan mag mij vanaf de eerste les niet. Ik kan gewoon niks goed doen. Als we met zijn allen zitten te kletsen zegt ie tegen MIJ dat ik stil moet zijn en hij kijkt ook de hele tijd zo vuil naar me.’ Helder, het zal allemaal zo’n vaart niet lopen maar voor de tien-minuten-gesprekken op school vul ik meneer Özcan in om langs te gaan. ‘Ga jij hem dan zeggen dat ie normaal moet doen tegen me?’, vraagt ze hoopvol. lees verder

Taxichauffeur

taxichauffeurDit gaat zo niet langer. Als ik mijn meisje heb weggebracht naar het logeerhuis ben ik zó gesloopt dat ik er bijna een dag van moet bijkomen, en dan moet ik haar alweer bijna ophalen. Dat schiet zijn doel voorbij. Het idee is dat die logeerweekenden niet alleen leuk zijn voor háár maar ook ons iets opleveren, rust en ruimte namelijk. Moeten we dan stoppen met het logeren of kunnen we iets anders verzinnen? Terwijl ik uitgeteld op de bank lees verder